HELLO STRANGER!

şeytan

2012-02-05T23:21:00.000+02:00

cumartesi gecesi içime şeytan kaçmasına sebepler:

1- kaldırımlara çarpan, kafası güzel ilk taksici

2- arnavutköy'den ortaköy'e gebze üzerinden götürmeye kalkıp bir de teşekkür bekleyen ikinci taksici -pınarla arka koltukta gülme krizine girmemiz sinirden-

3- elifle yapılan 'everything ends' temalı yazışma

4- kürt olduğumuz için herkes bizi küçümsüyor, siz de mi küçümsüyorsunuz diye yaklaşık 6318 kere soran primitif teenage ikili. (taksicilerden sonra kalan son enerji parçacıklarım da buharlaştı sayelerinde)

neyse, thank god pazar sabahı kahve+kruvasanı hala güzel ve nero'nun bahçesi güzel ve 'introduction to spring' tadındaki hava da güzel de ruhumdan şeytanı çıkarabildik...

yine mi pasta

2012-02-05T22:26:00.001+02:00

Yemek olayındaki basiretsizliğim aslına böbürlendiğim fil hafızasımın balık hafızasına evrilişi mi? Eğer öyleyse bu ne işgüzar bir hafıza; bin yıl önce söylenmiş bir sözü unutmaz da, öğle yemeğinden sonra akşam yemeği geleceğini unutur... Hokus pokus önüne de gelmiyor ki insanın yemek. Bir hazırlık lazım. Hadi tamam karnıyarık yapmıyorum, bari tost ekmeği, kaşar peyniri stoklarıma zeval gelmesin. Geliyor. Hele boş nutella ~~şişesi~~ kavanozu, o çok acıklı bir şey.
Her seferinde hiç acıkmayacağım sanıyorum, her seferinde acıkıyorum. Çok şaşırtıcı.
Durum böyle olunca da buzdolabının tek işlevi magnet panosu olmak. Çok şık.

"Ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler" diyen Marie Antoinette'i en iyi ben anlayabilirim. Hep yaptığım...

.

2012-02-02T12:23:00.000+02:00

Hayat naber?
Beni biraz şaşırtsana.

pazar sergisi.

2012-01-30T15:15:00.000+02:00

- Pazar akşama doğru donarak Hisar'a gidiş. Yürüme ısrarıma kulak asmayan Pınar.

- Borusan Contemporary'de Daniel Canogar'ın "Tarih Nehri" sergisi görülesi. Mekan güzel. Bir adam rehbere soruyor, neden bu işler ofis ortamında sergileniyor? Rehberin verdiği cevaplar tatmin edici değil. Adam bunu saçma buluyor ve deşiyor iyice. Ben atlıyorum. Hep atlarım zaten.

Çünkü sanatın tüm türleri değişen ekonomik ve sosyal sistemin bir yansıması. Modern sanat temel argümanlarını ve malzemelerini de endüstriyel toplumdan alıyor. Yağlı boya değil epoksi kullanıyor mesela. Projeksiyonlar, ışık kutuları, alüminyum konstrüksiyonlar var. Bu durumda bu tür işlerin hayattan kopuk bir müzede sergilenmesi değil, mesai saatleri içinde çalışanları için kafes olan şık bir yerde sergilenmesi tabi ki mantıklı olan. Borusan gibi holdingler, onların çalışanları, açık ofislerde yaşanan yalnızlaşma hissi, işe giriş çıkış saatlerini parmak izleriyle kontrol eden modern kölelik sistemi içinde sorumlusu oldukları şeye, modern sanata ev sahipliği yapıyorlar. Belki bir çeşit özeleştiri? Ama anlamlı.

- Daniel Canogar farklı bir şeyi göstermiyor, ışık kutusunda photoshop'ta hazırlanmış bir çalışma var mesela. Ariel, Coca Cola kutuları, ayakkabı cesetleri, başka lüzumsuz bir sürü markanın atıkları denizin dibinde. Balıklar yerine.

- Doğayı önce insanlar hakimiyetleri altına aldı, oysa en başından beri tek hakim doğaydı. Bir de insan eliyle yapılan aslında ne kadar sakil duruyor...

haftasonu filmleri.

2012-01-30T12:46:00.000+02:00

-Cuma: The Descendants'ı izledim. Yönetmenin Alexander Payne olması umrumda değil, ben filmi sevmedim. Şöyle; Avrupa'nın hikayesi Avrupa'da, Hollywood'un hikayesi Hollywood'da kalsın düşüncesindeyim. Çok sağlıklı değil farkındayım ama Başrolde Vincent Cassel ya da Daniel Auteuil olsa, Fransa'nın güneyinde yaşansa... Neyse Avrupa için klişe Amerika için yeni olan şey Akademi için heyecan verici olabilir. Bu Akademi'nin sorunu. George Clooney'i sevdiğim tek yer Nespresso reklamlarıydı zaten.

- Cumartesi: Sabah Kieslowski'nin Dekalog'unun öldürmek üzerine olan 5. bölümünü yine izledim. 'Suç' ve 'ceza' kavramlarının nerde başlayıp nerde bittiğini sorgulatan filmler aslında en güzelleri. Altın Küre'de "en iyi yabancı film" ödülü alan İran filmi "A Separation" da öyleydi. Kafa karıştırıyor ve doğru ya da yanlış diye net kavramların olmadığını göstererek 'doğru' ve 'yanlış'a saplanmış bünyelere saldırıyor. Sonra Zeyneple Paranormal Activity II'yi izledik. Zeynep o kadar çok konuştu ki korkamadım bir türlü. Unutulmaması gereken not: Korku filmlerinde tencereler dekoratif değil korkutma amaçlıdır. Mutlaka düşecektir.

- Pazar sabahı kahvaltımı The Artist'le yaptım. Oyunculuklardan bahsetmeyeceğim boşuna ama sanat yönetimi ve sinematografi kıskandırdı. "Adamlar ne güzel filmler yapıyorlar" yüzeyselliğinden "ne yapıp edip böyle bir şeyin içinde yer almalıyım" hırsına pek de naif olmayan bir geçiş yaptım.

gone with wind

2012-01-27T10:40:00.000+02:00

Bonjour!
Niko'nun wall'undan çaldım, altındaki cevaplarla eğlendim.
En güzel cevap "gone with wind" olmuş bence.
"enter the dragon" da komik.
Ben henüz genç olduğum için "alice in wonderland" diyebilirim. Ama aslında "pulp fiction".
Neyse, öyle işte.

anyhow

2012-01-24T14:03:00.000+02:00

Tanıştırmaktan mutluluk duyarım:

anyhow

if it be your will ile birlikte playlist'in en güzel köşesinde saklanası. Rüyama girdin Cohen, bunun içinmiş...

balık.

2012-01-20T16:46:00.000+02:00

Adını bilmiyorum o balıkçının. Hatta yerini de bilmiyorum ama İstanbul'daydı.
Kumlar vardı, deniz vardı ve iskele vardı.
Kumların üstünde masalar da vardı.

çorba, çay and others...

2012-01-18T18:18:00.000+02:00

Naber? Beyin devrelerimden yanık kokusu geliyordu şu anda kafamın sol tarafın iptal olduğunu da söyleyebilirim.
Kulak ağrısı kötü. Banyodan sonra saç kurutmanın ne kadar önemli olduğunu bu yaşta öğrenmiş olmam ne acı. Bu arada saç kurutma, tarçınlı elma çayı içme, "jewish penicillin" denilen tavuk suyu çorbanın peşinde Fizan'a gitme -nişantaşı not fizan!- ve Saray muhallebicisi ile kanka olma gibi hareketlerimin hepsinin göstermelik olduğunu söyleyebilirim.
Dün hatta o tavuk suyu çorbaya limon sıkıp yudumlarken Kadir Topbaş'a hayır duaları ediyordum. Sevgimin büyüklüğü acımın büyüklüğünden. Haftaya unuturum.

flu

2012-01-14T19:19:00.001+02:00

Sabahın dördünde falıma bakan kıvırcık saçlı kadın sen gerçek miydin?
Öğleden sonra yağan kar gerçek miydi? Elektrik kesildi mi? Ben kaç saat uyudum?
Hiçbir şeyden emin değilim.
Bence dünyada tek bir gerçek var: tarhana çorbası.
O da burda yok.

ben.

2012-01-08T00:40:00.000+02:00

Gece floresanlarla aydınlatılmış evlere tahammül edemem. Işık seviyesi, yediğim şeyin ne olduğunu seçebileceğim kadar olsun -ve sarı olsun- yeter.

Perdeleri hiç sevmem.

Televizyon izlemekten hoşlanmam, bunun görsel ve işitsel hafızama ciddi bir tecavüz olduğunu düşünürüm.

Rastgele film izlemem.

Mumda vanilya, parfümde yasemin, tütsüde sandal ağacı kokusunu severim.

Şapşalım. Şapşallıklarıma da en çok kendim gülerim.

Viski içemem. Kulaklarım kızarır.

Geceyi severim.

gri.

2012-01-05T22:46:00.000+02:00

kış senin renk ayarlarınla oynandı. gri değil beyaz olmalısın. yoksa akıllara zararsın.

to sew or not to sew

2012-01-04T11:30:00.000+02:00

"A woman should never learn to sew, and if she can she shouldn't admit to it." Katharine, English Patient

Rüyamda Sera'nın gelinliğini dikmem gerekiyordu ve ben ona bu sözü hatırlatıyordum. (İşime gelen bahaneleri rüyamda bile bulurum!) O da bana sen zaten sadece Corpse Bride'ın gelinliğini ve Frankenstein'ın suratını dikebilirsin diye bağırıyordu. Hatırlamıyorum neden ama çok önemliydi bu dikiş meselesi. Sonra uyandım, browni yedim ve yine yattım.
Bilinçaltıma küfrederek.

bitse artık...

2011-12-30T17:07:00.001+02:00

Her aya bir fotoğraf. 213 tane de film varmış izlediğim...
Mary çok boktan bir yıl geçireceğimi söylemişti, nolmuşsun sen, her şey tepetaklak olacak demişti. Nostradamus'um, dünyanın ennn komik kadını Mary haklı çıktı.
Mutlu yıllar filan da dilemiyorum.

Bir film: Carnage

2011-12-26T22:24:00.000+02:00

Bir film bittiğinde yeni bir filmi hızla dvd sürücüsüne koyuyorsam ilk filmle ilgili bir sorun olduğunu söyleyebilirim. İtalyan restoranında yemeğin üstüne tatlı olarak muzlu tiramisu beklerken meyveli yoğurt gelmesinin hayal kırıklığı gibi. 

Light bir Roman Polanski filmi Carnage. Ama yine de seyretmek kötü bir fikir olmayabilir. Çünkü herkes muzlu nutellalı tiramisu sevmek zorunda değil.

oyunlar.

2011-12-25T19:32:00.000+02:00

Sürekli yeni oyunlar bulunması gereken, yoksa çığlığı basan çocuklar gibiyim.
Dünle aynı olduğum bugünün hiçbir anlamı yok, üstüme çizgi koyabiliriz.
Yeni oyunlar lazım.

buon natale!

2011-12-24T14:55:00.000+02:00

Noel-yılbaşı birbirine karışmış şizofren toplumlarda karışmayan tek şey dilek dilemek, hediye vermek... Kendime yeni yılda yoga hediye ettim de ağaç da kafasına göre takılıyor işte böyle.

Bir de kar yağsa... Söz veriyorum bütün konformistliğimi evde bırakıp çıkıp kardan adam yapacağım!

Bu arada şimdi fark ettim ki evde atkı kaşkol kalmamış. Arabasında veya evinde kaşkol bere kazak unuttuğum insanlarla nedense sonradan görüşmez oluyoruz, var böyle bir lanet. Elif o gri kaşkolümsü şeyimi ve Pınar sen de gri kazağımı getirin. Bir de sizinle ayrılığı kaldıramiciym!

wake me up.

2011-12-24T09:53:00.000+02:00

The other night dear, as I lay sleeping, I dreamed I held you in my arms. But when I awoke, dear, I was mistaken. So I hung my head and I cried.
Uyandırma şarkım ya bu benim, böyle başlıyor. Gözlerimi açamazken, günaydın Johnny, azıcık sert bir duruşun olsun canım ama, ne bu ağlak hal, c'mon Johnny, loser Johnny diyorum.
Böyle geçiyor günler. Ne ben şarkıyı değiştiriyorum, ne de Johnny "lasciate mi cantare" söyleyen Toto Cotugno neşesine ve edepsizliğine bürünebiliyor.

ben de onu yapmaya çalışıyorum Andy

2011-12-19T23:23:00.000+02:00

"Sabah Göcek'te yelken yapıyordum, akşam konseri dinlemek için atladım uçağa geldim" diyen insanları seviyorum. Bunu söylerken gülmelerini ise daha çok seviyorum.

Süha çiçekleri vermek için sahneye çıktığında "ah canım" diyen arkamdaki yaşlı adamı da tanımadığım halde seviyorum.

Bu arada, anma gecesi konseri güzeldi.

dicitencello vuje

ters.

2011-12-18T13:18:00.000+02:00

Geçen gün Soderbergh'in Kafka'sını izleyeyim dedim, ters halinin çok daha eğlenceli olacağını düşünerek bir sürü snapshot kaydettim.

banksy

2011-12-18T12:31:00.000+02:00

frequently asked questions:

- Why are you so annoying?
It's not all my fault, sometimes they make it up - I've never vandalized a war memorial, painted Kate Moss's kitchen or visited the Playboy club with Ashley Cole wearing a skull mask.

- Do you need an intern?
No thanks. 

Thank god bir yerlerde zeki insanlar hala var. Ama TR'ye gelmesini istemem. Başbakanla, Egemen Bağışla filan devletimiz tarafından belirlenmiş güzide bir binaya legal grafiti yapmasını tahayyül edemiyorum. Sorry.

http://www.banksy.co.uk/

Bir film: The life of tree

2011-12-18T12:12:00.000+02:00

- Sinematografinin sınırlarında gezinirsiniz. 21. yüzyılda elimizdekilerin en iyisi şimdilik bu, 10 yıl sonra nolur bilmem. Filmin görüntü yönetmeni Emmanuel Lubezki... (Ama favorim hala Melancholia!)

- Sadece sinematografi görürsünüz. Senaryo beklemeyin. Viva postmodernism! deyin.

- Modern zaman zırvalarına doyarsınız.

- Üç elementi sorgularsınız belki: Ateş, su, toprak. Üç elementte boğulursunuz. Btw, annenin su, babanın ateş, çocukların da toprağı temsil ettiğini düşünebilirsiniz.

- Dördüncü elementin cam beşinci elementin de çelik olduğunu görebilirsiniz. Bizim zamanların çelik konstrüksiyonlu, camla şeffaflaştırılmış binalarında yaşanan yabancılaşma hissi. Hyperspace'de kaybolan birey... Çelik ve camın muhteşem yalnızlığı.

- Ben neye takıldım? Çocuk Jack'in kalkık burnuyla büyük Jack'in (Sean Penn) burnunun çoook farklı olmasına.

bye bye videosu.

2011-12-14T20:38:00.000+02:00

Ruh halim tam olarak bu experimental video. Michael'dan çaldım. O yüzden ilkbahara kadar yazmam belki. Belki de yazarım. Nasıl eserse.
Neyse, ben de gidip experimental tost yaparım, yaparken de mental faaliyetlerimi sorgularım...

kırmızı yeşil yup!

2011-12-08T16:38:00.000+02:00

Kokina kuş misali, sabah Teşvikiye'de öğleye doğru Beyoğlu'nda Oscar'ın vazosunda.
Dikenleriyle üzdüğümüz insanlardan özür diliyormuş kokina. Oscar? Özür dilemek? Ne münasebet, o çok ukala!

lilac wine

2011-12-07T00:24:00.000+02:00

I drink much more than I ought to drink because it brings me back you.
lilac wine

Keyifle ağaç süslerken böyle şarkılar dinlememek gerek ama. Jingle Bells'ten şaşmayın siz. Since 1857.

Bir cumartesi günü.

2011-12-05T23:54:00.000+02:00

Jelibonlu kahvaltı. filibenyedimtimsahısenyedinsavaşı (Pınar rulezzz)

"Santa lolipop"lu kahve. (masamızda mini boy xmas tree bile vardı.) (Special thx to Dodo and Hâkime)

Vicdan azabı yeşil çayı. Organik as usual! (Hayatımın -ve midemin- en mantıklı yanı Elfino. xxx)

5 sebep.

2011-12-05T23:07:00.000+02:00

Zehra Yıldız Gecesi'ne gitmek için 5 sebep:

1- Türkiye'nin en iyi opera sanatçılarını bir arada dinleme şansınız olur. Bu yıl bas bariton Burak Bilgili, soprano Hale Soner, tenor Murat Karahan, bariton Kartal Karagedik ve Leyla Gencer şan yarışması’nda derece alarak opera dünyasının dikkatlerini çeken mezzo soprano Anna Lapkovskaja piyanist Sergei Gavrilov eşliğinde sahne alacaklar.

2- Daha önce operaya gitmemiş olabilirsiniz. Ama öcü değildir ve giriş için böyle bir konser idealdir. Hem farklı müzikler duygu zenginliğini de beraberinde getirir.Sonuçta Aşk-ı Memnu'da matmazelin çaldığı aryayı hepiniz google'lamıştınız, yalan mı?

3- Arkadaşım olduğu için söylemiyorum ama Süha Yıldız şapka çıkarılacak bir iş yapıyor ve bu konser için çoğu zaman tek başına gece gündüz çalışıyor. 1997'de Heidelberg'de Fidelio temsili sonrasında beyin kanamasından kaybettiği eşi soprano Zehra Yıldız'ın anısını en özel biçimde canlı tutuyor. Bu ülkede kültür ve sanat vakıflarının ne kadar zor ayakta durduğunu biliyor olmalısınız. Konsere gelerek aynı zamanda opera konusunda yetenekli ama imkanları kısıtlı gençlerin eğitimlerine de destek vermiş olacaksınız.

4- Konser İstanbul'un ortasında CRR'de gerçekleşecek. Güzel bir pazar gününü noktalamak için harika bir yer. Çıkışta da Nişantaşı'nda sıcak şarap içseniz mesela pazartesi sendromu diye bir şey kalmaz.

5- Ben tabi ki, 7 yıldır olduğu gibi, muhtemelen birkaç saat önceden orada olacağım. Konserden önce tanışabilme imkanımız da olur böylece. Çok sevinirim.

Biletler için: Biletix

magnetic poison.

2011-12-05T17:57:00.000+02:00

Mona Lisa'yı bir kere daha görme olasılığımın bu magnetin kardeşini bir kere daha görme olasılığımdan çooook daha yüksek olması ne garip.
Düşündüm de hayat gerçekten çok saçma.

süt.

2011-12-04T21:15:00.000+02:00

Birkaç gündür midem ağrıyor. Talcid stoklarımın tükenmesi bir yana en acı deneyimi Starbucks'ta yaşadım. Sıcak süt istedim. Barista tekrar ettirdi, süt dedim. Sonra beklemeye başladım. Ezgi hanım, Murat bey... ve süt! Benim bir adım yok değil mi? Bardağımın üstüne de süt yazmışlar. İçlendim, hislendim, dışlandım öyle işte.

Bir film: Hugo

2011-12-04T00:35:00.002+02:00

Martin Scorsese. Ve 3D! mamma mia! 

Taxi Driver ile sevmeye başlamıştım sinemayı. Bulmaca gibi imgelerin peşinde koşar oldum sonra. Kötü filmleri zaman geçirmek için bile olsa izleyememe huyum da o zaman başladı. O yüzden benim için önemli Martin Scorsese. Bu filmi çok beğendim, tamam ama beğenmesem de doğruyu söylemezdim zaten. 

Filmin ilk sahnesine bayıldım. Paris, tren istasyonu veeee hızla gelen tren. Lumiere kardeşlerin bir yerden çıkacağı belliydi zaten! -Filmlerinin ilk sahnelerinde hep önemli ipuçları verir Scorsese.- 

Bilmeyenler için not 1:

 Bundan 116 yıl önce, Lumiere kardeşler sinemayla tanıştırıyorlar insanları. Görüntü gara yaklaşmakta olan tren. Paris'te bir cafede ilk kez bu hareketli görüntüyle yani sinemayla tanışan izleyicilerin bazıları ise gelmekte olan lokomotifi gerçek sanıp panikle kaçışıyorlar. Şu an devasa bir sektör haline gelmiş olan sinemanın öyküsü böyle başlıyor.

Georges Méliès ile karşılaşmak. Ne güzel bir sürpriz. Ve Ben Kingsley bu rol için çok doğru bir seçim. 

Sacha Baron Cohen de öyle. 

Hugo'nun rüya içinde rüya sahnesi de sinema tarihinin en iyi "rüya içinde rüya"larından biri olabilir bence.

Asıl eğlenceli olan gördüğümüz pek çok sahnenin tekrarının olması. Yelkovana tutunmaktan, demiryoluna düşmeye, Gustave'ın çocuk hapishanesi kenarındaki konuşmalarından, Lumiere kardeşlerin heyecan yaratan "trenin gara girişi" sahnesine kadar her şey çiftti. 

Filmin dilinin Fransızca olması hem dekora, hem tarihe ve anlatılanlara uyması bakımından daha isabetli olurdu. Ama tüm oyuncular o kadar iyiydi ki bunu severek görmezden geliyorum :) Jude Law'un rolü biraz daha uzun olsaydı, o zaman muhtemelen hiç görmezdim.

Bilmeyenler için not 2:

Filmlerde sinemaya saygıyı göstermek için mutlaka sinemayla ilgili bir şeylere yer verilir. Örn: Karakterler herhangi bir sinemanın önünde buluşturulur, metrodaki adamın rastgele alıp okuduğu dergi bir sinema dergisidir, bir film karakterinden bahsedilir, duvarda bir sinema afişi asılıdır vs.

Scorsese ise bu filmi tamamen sinemaya adamış, "respect to cinema" filmi olmuş.

Ayrıca filmin görüntü yönetmeni Robert Richardson Inglourious Basterds, Kill Bill gibi filmlerden tanıdık.

Sonuç olarak ben Hugo'yu 2011'in en iyi filmi olarak seçiyorum. 

Bir film: A dangerous method

2011-12-03T22:55:00.001+02:00

Evet, izlenir çünkü...

- Cronenberg iyi ve kendi dili olan bir yönetmen.  

- Fassbender iyi bir Jung olmuş.

- Vincent Cassel kısacık sahneleriyle filmi benzerlerinden farklı hale getiriyor -ki sadece Cassel için bile izlenir-

- Zürih, Viyana ve 1900'leri sevenler kendilerini mutlu eden görüntüler bulacaklar.

- Sinematografik yönü güçlü. 

Hayır, gerek yok çünkü...

- David Cronenberg iyi ve kendi dili olan bir yönetmen ancak film yönetmenin en parlak işlerinden biri değil. 

- Keira Knightley'in abartılı oyunculuğu yer yer tahammül sınırlarını zorluyor.

- Karakterlerin Almanca konuşmasını tercih ederdim. Freud'un ya da Jung'un İngilizce konuşmasından ama aslında olayların aslında Almanca konuşulan bir ülkede geçtiğini göstermek için de arada odaya giren hemşirenin "herr direktor" demesinden hoşlanmadım. 

- Masochism, psikanaliz, antisemitizm... Her şeye dokunmuş, o yüzden her şey biraz eksik kalmış.

bomboş hayat.

2011-11-30T23:25:00.001+02:00

Sabah İ. ile konuştum, neden bloga yazmıyorsun dedi, yazacak bir şey yok dedim. Kombiyi anlat dedi. Peki, İ. için gelsin:
Kombim bozuldu, sonra yıllardır görüşmediğim bir arkadaşım twitter'daki serzenişlerimi okumuş, gelip tamir etti iş çıkışı. Kombi on saniyede yapılınca, durumun vehametini artırmak için -bir de koskoca mühendisi eve çağırmışım, ona layık bir kriz olsun bari diye- banyo musluğundan su çok az akıyor, benim teorime göre bu da kesin kombinin arızası yüzünden dedim. Kombi literatüründen öğrendiğim birkaç kelimeyle de süsledim teoriyi. Musluğun ucundaki dönen filtremsi şeyi çıkardı, arada temizlemek gerekirmiş, hepsi buymuş meğer. Marmaray yapan adama kombiyi beğendiremiyorsun tabi... İki günde eşanjör, ventil gibi sözcükleri cümle içinde bile kullandım, haliyle sıkıldım.

Merkür geri gitmeye başlamış, elektrikli eşyaların bozulması ondanmış astrologlara göre. Merkür bende hep ters, hiç düzelmiyor ki, diyemiyorum. Sadece bozacaksa aynı anda bozmasın.
Bu günlerde en çok aradığım numaralar 444'lü numaralar.

Param yok ayrıca ki bu çok ciddi bir sorun. Bu yıl nasıl da istedim oysa şirin christmas marketi olan bir yere gitmeyi, gidemedim.
Sadece para değil, bitmemiş tezden kaynaklanan vicdani durum da söz konusu. "Ödevler bitmeden misafirliğe gitmek yok" nesli benim yaşıma gelince böyle çarpık bir sorumluluk duygusu içinde kıvranıyor işte.

Sabah tersimden kalktım. Votka yüzünden sesim çıkmıyor, başım ağrıyor... İç sıcak şarabını, uyu oysa. Söylenerek evden çıktım. Bugün kötü bir gün olacak galiba dedim. Astoria'ya gitmem gerekiyordu, ordaki Caffe Nero'da Nişantaşı'ndaki baristaya rastladım. Nedense çok sevindim, alka seltzer suda erirken ve ben kızla gevezelik yaparken hayatın lütufları üzerine düşünmeye başladım, görmesem asla aklıma gelmeyecek birini gördüğüm için bu kadar sevinmemi yadırgadım ve bugün güzel bir gün olacak galiba'ya çevirdim kehanetimi. Koskoca yerde adını en duymak istemediğim şirketin çalışanlarının olduğu masanın yanındaki masaya oturmuş olmama ise 10 puan verdim. Sonrası karşılaşma korkusu. (hala patetik bir şeyler var, biliyorum ama it is not the point) Bunu da kötü bir işaret hanesine yazdım...

Derken kötü gitti iyice.
Michael'dan bir mail geldi. Pazartesi günü sağ böbreğimi alacaklar diye yazmış, kist kötü huyluymuş. Teselli etmeyi beceremem, dahası birinin de beni teselli etmesi gerek böyle bir durumda. Ben senin sağ böbreğin olurum merak etme, dedim. Güldürmeye çalıştım ama üç saattir benim gözlerim doluyor. Şimdi her canlı İngiltere vizesini tadacaktır gerçeği...

Hayat garip, gri, karanlık.
Bir kar yağsa geçecek aslında.

Şems, unut!

2011-11-21T23:13:00.000+02:00

"Şems! Unutma!"dan geliyorum. Oyunun Mevlana'nın hayatının magazinel yönünü biraz da olsa bilenler için yavan, bilmeyenler için eksik olduğunu düşünüyorum.

Oyuncular iyi, tamam. Sadece bu yetmiyor ama.
Mevlana, Anadolu'dan çıktığına göre bu coğrafyanın günümüzdeki sinema ve tiyatro yazarlarının da iyi olacağını düşünmek normal sayılabilir değil mi? Alakası yok. Tümevarımın sökmediği bir yerdeyiz.

Neden Nişantaşı'nda yok?

2011-11-20T00:03:00.000+02:00

Bebek Kitchenette'in üst katında açılan Poupon'a bayıldım.
Bebek, İstinye Park ve Kanyon üçlüsünden nerdeyse bir yıldır zorunlu haller dışında kaçan benim için kaçınılmaz olan soruyu sordum sonra da: Eee bundan neden Nişantaşı'nda yok şimdi? :(

banyo songs

2011-11-16T23:56:00.001+02:00

Herkesin playlist'ini blog sayfalarına taşıdığı şu günlerde, buruşmuş el ve ayaklarımla banyodan çıkmışken ben de bir şeyler paylaşmak isterim.

Banyo yapmak benim için "hadi yıkan ve çık" eylemi değil. Bunun en önemli sebebi, saçımın uzun olması, bakım gerektirmesi. Çok küçük bir banyo olduğu için küçük bir duşakabin var, haliyle sıkıcı. O yüzden zevk-ü sefaya bayılan ben banyodaki mumları yakıyorum ilk, karanlıkta banyo yapmanın kesinlikle yatıştırıcı bir etkisi var, tavsiye ederim. Sonraaaa müzik! Bu bence saç kreminden bile önemli bir ihtiyaç. Hatta speaker alma sebebim bile banyo yaparken duvarlara çarpan müzik sesini hissetmeyi istememdi. Yoksa 50 m2 eve speaker ne gerek... (Yok o küçük cızırtılı banyo radyoları kesmiyor...) Dahası o speaker'lardan birini banyonun içine, yerdeki mumun hemen yanına koymuştum ama sanırım buhar yüzünden üçüncü banyoda mevta oldu. Neyse, konumuz bu değil. Aslında bir konumuz yok ama olsun.

Benim her ruh halinde banyoda dinlediğim şarkılar belli ama bu aralar banyo için playlist yaptım ve bu mühim listeyi üşenmeyip paylaşıyorum.

1-Surabaya Johnny-Marianne Faithfull: You have no heart Johnny, ama seni hala seviyoruuuum diye bağıra çağıra eşlik ediyorum buna. Çok cool değil ama napalım...

2-Nowadays-Johnny'ye patetik şeyler söyleyen ezik kadın gidiyor yerine "Harry ile evlenebilirsin ve tabi ki Ike ile de kırıştırabilirsin, hayat böyle bir şey" diyen şuh Roxie Hart geliyor Chicago'dan. Ne radikal değişiklik ya rab!

3-Smoke Without Fire-Duffy: Yine yalanlar, entrikalar... Bilseydim bana böyle söylediğini bla bla.

4-Perfect Day-Patti Smith: Bu şarkı aynı zamanda uyanma şarkım. O yüzden ayrı seviyorum, Patti "such a perfect day" buyururken, mis kokulu beyaz sabunun varlığına şükrediyorum. Aman da ne "perfect" birşey!

5-Damage Fatale-Preisner: Saçı kremleyip beklediğiniz o üç dakikalık an için çok uygun, kötü bir ruh haliyle dinlenmemesi gerekiyor ama.Yoksa viskiyle ağr kesicinin o muhteşem bileşimi gibi olabilir. Adı üstünde öldürücü.

6-Je t'aime… moi non plus-Serge Gainsbourg-Jane Birkin: Sen "banyo şarkıları" diye bir şey yap ve dünyanın en seksi adamlarından biri olan Serge'i listeye dahil etme. Olacak iş mi mon amour?

7-Vladimir Cosma'nın ismini bilmediğim piyano melodisi: Tüm vedalarda aklıma bu gelir, yani illa ki dramatik ve duygusal bir veda olması şart değil, pastaneden çıkmak da benim için bir vedadır ve o sırada da çalar kafamda. O yüzden banyomuzun bitimine de ennnn çok bu yakışır. Bir de şarkının ismini bilsem! Dıdıdıııı diye mırıldanıyordum ama, thank god composer'ını buldum!

oggi.

2011-11-14T01:26:00.000+02:00

Bugün, sessiz, sakin ve renklerden Paris'ti.
Bir sürü şey yaptım: Kitapları düzenledim, çalıştım, yürüdüm, kahve içtim, insanları izledim, film izledim, banyo yaptım, müzik dinledim, marketten bir şeyler aldım, kitap okudum, bir sürü mandalina yedim.
Ama bugün kendi sesimi hiç duymadım. Sanırım cümle kurmadım. Kahve istemek cümleden sayılmaz bence.
Bugün sessiz sinema gibiydi. Ev o kadar sessiz ve dışarısı öyle renksizdi ki, bir yerden Şarlo çıksa şaşırmazdım.

tentenowski

2011-11-12T21:10:00.000+02:00

Düşündüm de Spielberg sinemanın başından, aşağıdaki gözlüklüler de benim başımdan eksik olmasın.

viking love

2011-11-12T20:19:00.000+02:00

Bergman ile yatıp Trier ile kalkmam boşuna değil. Nordic sinemayla ilgili muhteşem planlarım var. Değişik kollardan çalışmaya başladım hatta.
Uzun lafın kısası; varlığım Vikinglere armağan olsun.

oh yes!

2011-11-11T16:50:00.000+02:00

İsveçli tasarımcı Peter Nilsson'un şu avizesine bayıldım. Kieslowski'nin Mavi'sindeki meşhur mavi avizeye benzediği için olabilir. Fiyatını görünce yıkıldım...

Teşvikiye'de Süreyya Ağaoğlu Sokak'ta (caminin arkasındaki sokak) Vent du Sud'de bulunabilir bu heykel de.

kartpostal

2011-11-10T18:25:00.000+02:00

Hepimizi atlatıp kendini Salt'taki Robinson'un sıcak kollarına atan G. yine beni kıskançlıklara gark eden bir alışveriş yapmış.
Ben bugün Elliott Erwitt fotoğraflarıyla dolu kutuyu hazmetmeye çalışırken, Fransız erotik kartpostallarının yer aldığı bir de kitapla karşılaştım! Neyse, göz hakkı dedi sağolsun acıdı ve verdi bir tane kart bana yoksa yanlışlıkla kahve filan dökerdim ganimetlerinin üstüne :)
Bunu hep söylemişimdir: sadece çok kitabı olanları, çok gezenleri ve "cat eye make up" yaptığında Brigitte Bardot gibi görünenleri kıskanmışımdır.

ma sono stancaaaaaaa

2011-11-09T02:53:00.000+02:00

- Yüzümü yıkadım, tost yaptım. Sex and the City'nin eski bir bölümünü izledim tostumu kemirirken. Sanırım Alexander Petrovsky'ye bir kere daha aşık oldum. Çaya yine çok şeker attım, şeker yüzünden hızla çoğalan kötü huylu hücreler geldi aklıma, kendime söylendim.
- İki yıldır piyasada olmayan yılbaşı çamına lamba almak için Beşiktaş'a gittim, bulamadan eve döndüm. Yılbaşını erken getirenlerden biri City's diğeri de benim galiba.
- Der Baader Meinhof Komplex'i izledim. 2008 yapımı Uli Edel filmi. Filmi yarısında durdurup biraz uyudum. Film kötü olduğu için değil, benim çok uykum olduğu için. Yönetmen, Kızıl Ordu Fraksiyonu üyelerine coca cola içirirken, gerçek kişilerin aileleri filmi izlediğinde ne düşünmüşlerdir acaba diye düşündüm. Sonra aklıma Che Guevara'nın rolex saati geldi. Düşünmekten vazgeçtim.

- Film bitince biraz kitap okudum, yine uyuyakaldım. Rüyamda Michael'ı gördüm.
- Uyanıp bir sürü mandalina hatta bir de havuç yedim. Aklıma "cınımmm" diyen Bugs Bunny geldi, tabi başka şeyler de geldi. Üzüldüm.
- Demokrasi makalesini büyük ölçüde bitirdim. Abstract'ı yarına bıraktım.
- Sprey boyayla yemek masasını boyamaya karar verdim hava kararmadan. İçerde boyarsam zehirlenirim, dışarda boyarsam da donarım diye vazgeçtim. Onun yerine azıcık kitap okudum.

- Yatakta okuduğum için uykum geldi, kendimi zorlayıp mutfağa gittim ve fasulye pişirdim.
- Çamaşır yıkadım, astım.

- Yemek yedim, kahve içtim. Çikolata yedim. Canım Ingmar Bergman da çekti, Yedinci Mühür'ü izledim. DT_Jesus da benim yüzümden aynı filmi indirip izlemek zorunda kaldı.
- Sıcak çikolata içtim.
- Başka bir yazının başına oturdum. Michael'a rüyamı anlattım. Buzlar vardı, gri bir yerdi, dedim, Bergman'ı fazla izleme dedi.
- Şimdi yine uykum var ama bitmesi gereken bir de yazı var.
- Vazgeçtim, uyumaya gidiyorum.

fasulye

2011-11-08T19:44:00.001+02:00

Fasulye, hepi topu fasulye.
Basit, tamam. Ama vakit alıyor. (Bana kalsa menemen de vakit alıyor...) O sürede uyurdum mesela.
Bence fasulyeyi bundan sonra ayşe kadın yapsın, ben uyuyayım.

Eeeeeeeeeee

2011-11-08T01:13:00.000+02:00

Açık e'leri kapatma çabam patlamak üzere. İ'ye yakın sesler çıkarıyorum bazen, kendimden soğuyorum. "Kendim demişken, "kendim" diyebiliyorum artık ama "pencere" hala yasaklı sözcük. ä ve é arası sesler de çıkarıyorum ama e denince akla gelen e'den eser yok. Bir e ne kadar zor olabilir ki diyorum ama yok, rezil bir durumdayım. Tanrım e'lerime mukayyet ol. Amin.

very french-get DRUNK!

2011-11-05T21:36:00.003+02:00

Lö pinar'la aşk dolu bir hafta daha geçirdik. Çarşamba doğum günüydü. Benden ona üstünde Baudelaire'den alıntılarla çiçekler gitti, ondan bana mandallarıyla asmak için seyahat kartları geldi. Bayıldım. Tenk yu Löööö!

Dünden sonra artık Taksim'e gitmeme kararı da aldık. Bunun çok net sebepleri var ama en azından benim için en önemli sebep göbek yarıçapına aldırmayıp dans ettiğini sanırken üstüme çıkan adamlar. Bir de kafama bira dökülmesi karşısında eğlenecek yaşı geçtim.

Bu arada sarhoş olmak için içmeme gerek olmamasına bayılıyorum. Ama yine de kanyak varsa hayat güzel. Tenk yu Martell!

(Çok fransız olmuş bu yazı, snobish, aman yazarınız yabancı sözcük kullanmayı da pek severmiş... Hadi kaçtım ben!)

............

Hep sarhoş olmalı. Her şey bunda; tek sorun bu.

Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken Zaman’ın korkunç ağırlığını duymamak için durmamacasına sarhoş olmalısınız.

Ama neyle?

Şarapla,
şiirle
ya da erdemle,
nasıl isterseniz.
Ama sarhoş olun.

Charles Baudelaire

Paris Sıkıntısı

pazar.

2011-11-05T15:15:00.000+02:00

Pazar gezmeyi çok severim. Sadece burası değil, başka ülkelerin pazarlarını da. Bit pazarlarından, sebze meyve pazarlarına...
Yaşamın apayrı bir boyutu sanki. Konforlu, ordan burdan ısıtmalı, mevsim yazsa soğutmalı alışveriş merkezleri var ama hala pazarlar da var. Pazarlar teknolojinin yenemediği ve tüketim toplumunun kurban edemediği tek şey olabilir mi?

sabah.

2011-11-05T14:20:00.000+02:00

Dünyaya günaydın demekte zorlanıyorum ve narkolepsiden şüphe edecek kadar çok uyuyorum ve çok fazla rüya görüyorum. Böyle olunca uyanmam da bir tören oluyor. Midem tek seferde en büyük boy kahveyi alamıyor ama küçük boyun zehir gibi olmasını rica edebiliyorum.

karar anı

2011-11-04T22:59:00.000+02:00

Uyumak ve dışarı çıkmak arasındaki o karar anı. İki resim arasındaki fark sadece 5 dakika.

alakasız tenis notları.

2011-11-01T15:46:00.000+02:00

Şarapova'nın bacakları erkeklerde, selülitleri kadınlarda heyecan yarattı. Sinan Erdem tuvaletlerinin "trending topic"iydi hatta bu konu: hangi bacak, kaç santimetrekare alan... Hepsi kadınlar tarafından titizlikle irdelendi. Adriana Lima ile yıkılan özgüven Maria Şarapova ile tazelendi.

Davudi sesiyle hakem Kader Nouni favorim oldu. O ses, o saçlar... Bir de çocukken televizyon atarisi oynayan kuşaktansanız eğer, "agassi tenis" diye bir oyun vardı, ordaki hakeme benzettim ben. O yüzden pek sevdim.

Fadik Sevin Atasoy ne alaka dedirtti. (En azından bana) Özellikle de "Amerika Açık Hava Turnuvası" dediği an sunum kabiliyetine ve tenis bilgisine bayıldığım an oldu. (Açık Hava Turnuvası oooo beybi Serdar Ortaç da sahne alacakmış dansçı kızlarla, havai fişekleri görelim!!)

Neyse, WTA'dan aklımda kalanlar bunlar; ilk gün kahve içilecek yer ararken kendimi oyuncuların soyunma odasında bulmak dışında şapşallık yapmadım.
Bu arada bu sabah belimde bir ağrıyla uyandım, teniste kısa topu forehandle karşıladığınız zaman öne doğru yanlış eğilmeden kaynaklanabilecek bir ağrı. Benimkinin ortaya çıkış hikayesi öyleydi en azından. Ama yüce Tanrım bir yanlışın var ben yıllardır tenis oynamıyorum, Radwanska'nın filan beli ağrısın ya. Neden ben?!

preisnertesi

2011-10-31T13:25:00.001+02:00

Sabah hangi şarkıyla uyanırsam gün öyle devam ediyor. Vladimir Cosma'nın Le Bal'deki şarkısıyla uyanırsam o günden hayır beklememek gerek.

Preisner'den Fatale ile uyanırsam muhtemelen gerginim.

Patti Smith'in sesi Perfect Day'i söylüyorsa -tercih edilen-, o gün güzel geçebilir. Genelde öyle oluyor... Telefonun alarmını da Perfect Day olarak değiştirdim. Diğer depresifler komünitesine geçit vermesin diye.

Patty ile uyanılan sabahın fotoğrafları. Grissini de olsa keyifli.

Bugün? Bugün Preisnertesi.

Pınaaaaaaaaaar

2011-10-28T20:23:00.000+03:00

Pınar bu kış kazak örsek, ahşap boyasak, antikacı gezsek, komik lambalar alsak? Ben mesela şapkası siyah beyaz Patti Smith fotoğrafı baskılı olan ama altından dantel fırfır ve inciler sarkan kitch-ish bir abajur istiyorum. Yapsak nolur ki?
Seni ve Nero'muzu çok özledim.
:)

Dört kitap

2011-10-27T22:46:00.000+03:00

Önümüzdeki haftanın okuma listesi. Başladım hepsine, vakitsizlikten sayfa sayfa ilerliyorum.

İklimler...Yapış yapış bir aşk hikayesi sanmıştım, değilmiş. Gerçekçiliği karşısında şaşırdım. Odile aşık olunca ben de aşık olmuş sayıldım, Odile ölünce ben de ölmüş sayıldım, ölümüme üzüldüm.

The Hare With Amber Eyes... Michael getirmişti okumam için. 1500 kez de mutlaka oku, hemen oku dedi.

Özgürleşen Seyirci... Arkasını okuyup heyecanlandıran kitaplardan. -beni heyecanlandırdı, kitlelere aynı etkiyi yapacağını sanmıyorum-

Hayatınızı Mahvetmeden Önce Neden Kafka Okumalısınız? ... Öğle yemeğinden dönünce masada görünce vahiy olarak indi sandım meğer G. masama bırakmış. (Çok teşekkür ederim!) Hayatımı mahvetme pratiğim var. Kafka ile acı hatıralarımız da var. Ama keyifli başladı kitap, görsellerle de destekleniyor Kafka'nın yaşamı.

Şimdilik böyle.

Not: Mutlaka oku dediğinizin bir kitap varsa yorum olarak yazın lütfen. Çok sevinirim.

Hello!

2011-10-26T17:10:00.000+03:00

Blogunun başında sorumlu blogger olamadığım için üzgünüm ama vaktim yok. Herkesin bir şey beklemesini geçtim, ben kendimden bir şeyler beklediğim için sorun yaşıyorum. Uykusuzluktan ölürken kendimi zorlayıp sinemaya gidiyorum mesela. Bu zamanlarda hep yanımda olan lö pinar'a teşekkür ediyorum.

Yalnız yaşayanlar için kural 264: Mutlaka plan yapmadan istediğiniz zaman buluşabileceğiniz en az bir tane yakın arkadaşınız olsun, mümkünse o da yalnız yaşasın, mümkünse aynı semtte yaşayın. "50 m2 evin temizliğinde ne var 20 dakkada biter" empati özürülülerinden olmaz, sizin gece canınızın sıkıldığı saatlerde muhtemelen onun da canı sıkılıyordur vs.

WTA başladı ne güzel ne güzel. Benim orda olmam gerekiyor ve bundan hiç şikayetçi değilim. Bu arada fotoğrafta keli görünen mümtaz şahsiyet yapmış tenisçilerin giysilerini. Neden" Hemşin'e gelin giden gavur kadın" gibi göründüklerini anlamış oldum. Gavur salak laf. Gavur başka hangi dillerde var acaba? Bu ne discrimination şekerim!

Discrimination demişken depremde dayanışma çok güzel. Twitter yardım kuşu gibi oldu. Hep bir şeyler yapıyoruz. Sutyenine varana kadar gönderenlerimiz de varmış(!) Veriii nays! Neyse bu yardım ruhu filan iyi de sosyal devletin yokluğunu insanın gözüne sokuyor. Bir kanıksama hali. Kanıksamanın hiçbir türünü sevmem.

Neyse Azarenka ve Stosur maçı başlamak üzere. Ben kaçıyorum. Yarın ball boylarla konuşacağım. Hepiniz onları sevdiniz biliyorum. Ball boy olsun diye çocuk yapmaya karar verdim hatta ama sonra vazgeçtim, bu mesleğin geleceği yok şekerim. İstanbul'da tenis kulüplerinin senelik ücretinin 1000 liradan başladığını, raketiydi ayakkabısıydı düşünecek olursak benim yavrumun minik Nadal olması biraz zor. Her şeyden önce gerçekçi bir blogger'ım.

Saçmalıyorum biliyorum, insanlardan dahili numaraları yerine dahiliyelerini istiyorum mesela. Maruz görün.

("Mazur" olacak diyenleri mezurayla boğarım.)

depressivoooooooo

2011-10-21T01:40:00.001+03:00

Eğlenmediğim ve yeni bir şey öğrenmediğim her günü boşa geçmiş sayıyorum. Dolayısıyla bu günlerde günlerden yana fire veriyorum.

Mutlu eden şeyleri yapamıyor olma bunalımı kısaca. Epiküryenlerde görülür. Yetememe, yetişememe kaygısı ile büyür.

Bitmeyen tez...

Verdiğim sözleri tutamıyorum. Arkadaşlarıma vakit ayıramıyorum. (Ahmet burayı okuyorsan özür dilerim dün akşamki konser için... Yetişemedim.)

18 yaşımdan beri yalnızım ama son birkaç gündür garip şeylere takılıyorum. Eve girdiğimde ev poğaça kokmuyor hiç. Kapalı kalmaktan dolayı rutubet kokuyor mesela. Geçen yıl sevgilim varken onda kalmamın bedelini de ödetiyor ev, yeni fark ettim; yaşam alanımın bazı bölgeleri küflenmiş. Kıyıda köşede unutulmuş deri çantanın üstü küfle kaplanmış mesela. O küflenirken ben nerdeymişim acaba? Bir de ev işlerini hiç ama hiç sevmiyorum. Güzel bir yemek mi güzel bir film mi derseniz aç kalıp film izlemeyi tercih ederim. Sonuç: Aç kalıyorum.

Yalnız yaşamak dışardan çok cool görünüyor ya, hiç öyle değil aslında. Kombinin yıllık bakımı var mesela bu günlerde. Bu atlanmaması gereken bir detay çünkü kombi denen meret hep yılın en soğuk günü bozulur. Elektrikli ısıtıcısı olan kibar bir komşunuz yoksa ilkel çözümler sizi bekler. Sıcak su torbasıyla ısınmak gibi. Herkesle iletişim kurabilen über-sosyal biri olsanız da tamirci/tesisatçı/fayansçı filan gibi kişilerle aynı dilden konuşabilmeniz neredeyse imkansız... Şu hayattaki en büyük eksikliğim yatılı bir yardımcı. Cidden. En azından tesisatçı terminolojisine benim yerime o hakim olurdu, İran kedimin tüylerini tarardı her gün vs. Bugün beyaz bir prenses gibi ortalarda salınacak güzel bir İran kedim yoksa sebebi yatılı bir yardımcımın olmaması zaten.

Kısacası bende hayat böyle. Sıradan. Yetersizlik hissiyle çevreleniyorum, gözlemini yapabildiğim en ilginç şey Teşvikiye-Taksim sarı dolmuş şoförlerinin davranışları olduğu için de köreliyorum, ufalanıp yavaş yavaş yok oluyorum.

Yeni bir şeyler olmazsa öleceğim hastalığı bu. Tehlikeli.

Votkadan ölsek?

2011-10-19T00:19:00.000+03:00

Önce "votkadan ölsek" yazan bir mesaj gelir, sonra olaylar gelişir... Barı kategorize etmemek gerek.
Her şey mümkün.
Her şey geçer.
Biter.
Sonra başka votkalar, başka sütler...

happy birthday oscar!

2011-10-16T00:36:00.000+03:00

Ağzından çıkanların kehanet olmasından, kehanetlerinin gerçekleşmesinden hiç hoşlanmadım.

Bazı şeyler sen söyleyince yaşanmış sayıldı.

Şimdi bu mektupta sana senden bir iki söz satmayacağım korkma. Ama buralarda pek popülersin. Bir de Cemal Süreya var ama sen onu tanımazsın. Hayat ne komik değil mi?

Son olarak seni vazoya hapsettiğim için üzgünüm.

Doğumgünün kutlu olsun.

autumn sonata

2011-10-16T00:06:00.000+03:00

Liv Ullman ve Ingrid Bergman, bir de Chopin , steinway filan. Danke Bergman!

Bir de benim de kızım olursa 'Chopin emotional ama mawkish değil' demek istediğime karar verdim. Bir de Ingmar Bergman'ı neden seviyorum biliyor musunuz? Yaşamaya yeteneği olmayanları sevdiği için. Bunu da şu anda fark ettim.
Neyse ben de mawkish'e kaçmadan kaçayım. Bonne nuit!!

Melancholia

2011-10-13T21:56:00.000+03:00

Lars von Trier'in en iyi filmi değil. Ama izlenesi. Antichrist'in kardeşi.
Wagner yüzünden mi Nazi olduğunu söylemişti Lars von Trier, bilmiyorum. Ama filme Wagner yakışmış, hem de çok. V for Vendetta'daki Tchaikovsky delirmesini yaşayabilirsiniz.
Kirsten Dunst iyi bir oyuncu, filmde de gayet başarılıydı ama sorun şu ki kusurlu birini oynayamayacak kadar kusursuz. Kendi başına iyi ama Charlotte Gainsbourg'un kız kardeşi, Charlotte Rampling'in de kızı olabilecek kadar değil. Oyuncu seçme zevki bana verilseydi Eva Green'i seçerdim.
Yönetmenin hareketli kamerasından ve kadını şeytan olarak gösteren cinsiyetçi tavrından bu filmde de kaçamıyorsunuz. Filmdeki kadınların hepsinin bir yönüyle baş belası olduğu izleyicinin gözüne sokuluyor.
Masalların iyi bitmesi gerekmiyor. Filmde bitmedi, ayrıca Antichrist iyi bir masaldı, devamı olduğunu düşündüren Melancholia o kadar iyi değil.
İçinde her şey olan bir malikane, sadece televizyon yok.
Filmin görüntü yönetmeni Manuel Alberto Claro. Danimarkalı sinematograf. Aslında iyi bir iş çıkardığını söylebilirim ama genel olarak Trier ile aralarında bir kan uyuşmazlığı olmuş sanki.
Anımsattıkları Justine'in ruh hali itibariyle Persona, genel itibariyle Festen.

tahrik gücü yüksek kedi

2011-10-11T00:41:00.000+03:00

Ben kediye sahip olmaktan korkuyorum çünkü onun bana sahip olacağını biliyorum. Koltuğun baş köşesini kapacak, yerleri tüyle kaplayacak, telefon defterime veteriner numarası ekletecek, evde kalmadığımda vicdan azabı çektirecek bir canlı istediğimi sanmıyorum. Böyle iyiyim.

Ama yine de ben akşam yemeği olarak jelibon yerken, ona ton balığı yediriyorsam, konserve kutu ağzını keser diye korkup yayvan bir tabakta sunuyorsam balığı şu kedi beye, o kadar da kötü biri değilim demektir belki.

2011-10-02T00:03:00.000+03:00

Yine yüzsüz gibi Preisner dinliyorum ama Michaelowski'yi özlemiş olabilirim. Fotoğrafı görünce duygulandım. Üç günde İstanbul'un tüm sergilerini gezdik, şimdi gidecek sergi kalmadı diye mi yoksa bu huysuzluğum, bilemedim.

Sıkıldım ve canım çikolatalı sufle istiyor.

Sessizlik çok ağır bu akşam.

ne güzel bir gündün sen geburtstag!

2011-09-29T23:31:00.001+03:00

Şimdi bu pek classico bir buon compleanno yazısı olmayacak biliyorum ama gecenin köründe sırf açlık yüzünden uyanmış olmayayım istedim. yani, bloga yazacaktım da aaa o arada acıkıvermişim ne tesadüf ballı iki koca dilim ekmeği mideye indirivermişim yazısı olsun biraz.

Neyse, sözde bir yıl daha büyümüş olmam gerekirken tüm gün "buuuugün bayram erken kalkın çocuklar" şarkısını söyleyecek kadar şuursuz ve youtube'daki "hipopotamus'un doğumgünü" temalı animasyon videoyu izleyecek kadar çocuğum sanırım, buna full time şımarıklıklık da eklenince çekilmez olabiliyorum. Bu arada facebook'ta, orda burda görüyorum; yaşıtlarım kendi minik hipopotamuslarını doğurmaya başlamışlar, ben de çeyrek altın niyetine "like" yapıyorum.

Oysa benim hayatımda istikrarlı olan tek şey banyo süresi: iki rachmaninov piano concerto 2 süresinde tertemiz oluyorum. Ortalama 21 dakika.

Sıkıldığım doğru. Biraz geometri sorusu çözsem geçer belki. Düşünsenize, üçgenlerin hepsine uygulanacak formüller var ama insanların hepsine uygulanacak formüller yok. Hele aptal insanlar 1/0 gibi. Tanımsız. Yani şekerim madem tanımsızsın neden varsın?

27. yılında o muhteşem hayatında ne öğrendin derseniz -lütfen deyin söylemek için sabırsızlanıyorum!-

- jelibon yenebilen bir şeymiş.

- ego ile ruh aynı olabilir.

- mesleği satış olan erkekle çıkmamanız belki de doğru.

- "cabernet sauvignon"u tek seferde doğru telaffuz eden erkeklerin istisnasız hepsi kendini gusto sahibi aristokrat sanıyor, koşarak uzaklaşın. (Ya da onlara "ermenegildo zegna, serge gainsbourg" filan dedirtin...)

- içsel huzur, enerji, deneyimlemek, olumlama gibi sözcükleri çok kullananlardan kaçın. "İçsel huzur bu, üç harflilerden değil ki ismi çağrıldıkça gelsin. Adı üstünde 'içsel'.." diyebilirsiniz mesela Krishnamurti Jr.'cıklara...

- kimin yere düşüreceği ve kimin yerden kaldıracağı belli olmuyor. O yüzden insani yatırımlarda tüm varlığınızı tek hisseye yatırdığınızda patlama riski yüksek. Yastık altı birikimine de karşı değilim ayrıca.

- herkes gidebilir. ve her şey bitebilir. sakin kalmak en güzeli ya da laissez faire laissez passer
ya da daha gerçekçi bir deyimle "koy götüne rahvan gitsin rulez" her daim gerekli. Öyle zamanlarda şarkı filan dinleyin.

kişisel notlar.

2011-09-22T12:10:00.001+03:00

Neden enkaz gibi kalkıyorum her sabah? Ne kadar uyursam uyuyayım, yataktan çıkmak istemiyorum. Hayatımda hesabını yaptığım tek şey olabilir uyku.
Sabahki uyku ile sonrasındaki enerjinin çelişkisi arasında yıprandım. Garfield ve atom karınca arası bir şey oldum iyice.
Misafirim vardı, malesef radyo dinlemeden uyuyamayan bir misafir ve küçücük evde çınlayan BBC Radio 5 sesine takılmadan uyumaya çalmak zor oldu. -Hala uyku diyorum!-
M. annemin Londra şubesi. Biri Türkçe, diğeri İngilizcemi düzeltiyorlar. Kabus ki ne kabus.
Uyku sorunu olan misafir dramatik biçimde uyku ilaçlarının etkisizliğinden, gece gözünü kırpmadığından bahseder. Ben naparım? Üzülürüm. Uykusuzluğun ne sinir bozucu olduğunu bilirim çünkü. Beynin arkasında çalışan programlar, gözü kapatsan düşüncelerin şalterini indiremezsin vs vs. Bende bir ilaç var, dene istersen, derim. Uykusuzluktan o, BBC Radio 5'in sinirinden de ben şuursuzumdur. (Yoksa yapmazdım böyle bir teklif!) M. kabul eder, yarım ilaçtan sonra uyur. Ama yaklaşık 24 saat. İstanbul'da misafir olduğu bir günü benim yüzümden restoranda, sokakta, vapurda, takside uyuyarak geçirir. Gözlerini açamadığı gibi ilaç çenesini de uyuşturmuştur... Not: Korkudan öldüm, misafirim yaşlıydı. Uyanmak için kahve içmesine bile karıştım, ya çarpıntı yaparsa ilaçla birleşince, ya diğer ilaçları ile etkileşime girerse diye. Bin kez özür diledim, bir yandan da manşetleri getirdim gözümün önüne. "Türk kızı İngiliz maestro'yu zehirledi!" (Türk 'kızı' kalıbının da hastasıyım ayrıca...) Ve iştah. Bu ilacın iştah yan etkisini fotoğraf ile belgeleyebilirim:

Fotoğraftaki M.'nin kahvaltısı. Ispanak, beşamel soslu taze fasulye, patlıcan kebabı, kola, Türk kahvesi, çay. Hepsini bir arada yedi ve içti.

M. kahvaltı ritueline alıştı sonradan. Teşvikiye House Cafe'de 'her gün gittiği' masası bile vardı.

Her akşam bir yerde doğumgünü kutladığımdan eve gidemiyorum. Gerçek doğumgünüme sıra geldiğinde muhtemelen yorgunluktan ölmüş olacağım.

Bin yıldır İstanbul'da yaşıyorum, bir kere bile martılarla muhatap olmadım. Hani pek öyle masum ve romantik yaratıklar olduklarını da düşünmüyorum. Bir kere seslerinin ayarı yok, ayrıca açgözlüler. O yüzden kendisini martıların beslenmesine adayan, bu uğurda martı olup uçmayı göze alabilen insanları anlamıyorum.

Bienal Nero'sunda ayak dinlendirme operasyonu.

"Berlin Film Festivali için düzenlenmiş bir organizasyondaydım. Karşımda oturan bir adam vardı, yaşı konusunda tahminde bulunamadım 17 ya da 70. Hepsi olabilir. Müziğimi sevdiğini söyledi, teşekkür ettim. Kim olduğunu sordum, Patti Smith, dedi." (18 Eylül 2011)

Blog yazarı olmak için ön koşul: Kedi sevmek.

Dört gündür Goethe'ye gideceğim, dört gündür evde ufak tadilat ve temizlik yapacağım için gidemiyorum. Ama dört gündür sinema dışında her yere gidiyorum. Bu akşam gideyim bari.
S. aşık olmuş. Bu sefer rakı masasında onu dinledik. Alışkın değilim. Ah S. bir de bütün arkadaşlarıma sarkmasan. Ama her durumda seviyorum seni.
Karton bardak içinde şarap. Grazie mille Mervus. Cin cin Mervus!
Uykum var.

Canım sıkılıyor. Lö pınar der ki:
[11:49:53] konuşmak gülmek neşeli olmak zorunda değilsin

yess, değilim. Gidip kendime kurabiye alayım. Pınar akşam kanyağımızı ve kahvemizi alıp sinemaya gidelim mi?

Dakika itibariyle E. Şafak'tan gelen mailin sonunun şaşkınlığını yaşıyorum: (...)sevgiyle, kızkardeşlikle...Yess, dear Turkish entel alemi, 'sevgiyle' yi dilinize pelesenk etmiştiniz ya, artık yeni bir dileğiniz daha oldu. "kızkardeşlikle" fyi! Viva E.Ş.!

İtiraf edin, G.'nin magnetlerini kıskandınız. Tamam ben de kıskandım ama en çok da şu an Montmartre'da olanları. En azından birkaç gün. Gitmem lazım.

Kızkardeşlikle...

bienal/sergiler/notlar

2011-09-20T12:46:00.000+03:00

Karaköy Lokantası’nda Demet Müftüoğlu ve David Maupin’in konuğu olan Tracey Emin’li yemek güzeldi. Karaköy Lokantası’nın üst katı İstanbul’ 74'te Emin’in iki çalışması görülebilir.
Arter’deki Kutluğ Ataman sergisine kötü demek gibi bir lüksüm yok biliyorum, gereksiz yere linç edilirim. Ama vurucu bir şey benim açımdan yoktu. Mezopotamya kökenli gözler bakışlar. Çok ilginç gelmiyor.
Bienal partisi keyifliydi, içkilerin erken bitmesini saymazsak. Bienal için Cuma günü yetmedi elbette. Pazar gününü de orda geçirdik.
Michael’ın Bienal favorisi Antrepo 5’in zemin katında çalışmaları sergilenen Macar sanatçı Dora Mauer oldu.
Ben siyasi konuların plaklar üzerinden anlatılmasını sevdim sanırım en çok.
İstanbul Modern’de güzel sergiler var. Dreams&Reality sergisi görülesi. Gerçi sergideki ‘kadının bacak arasındaki kanlı ped’ fotoğrafını sevmedim, dahası bu tür fotoğraflardan fazlasıyla sıkıldım. Bununla beraber ‘kafes’ favorimdi. Kafesteki “kitsch ev” e bakınca bile klostrofobik hissettim.
Salt’a da uğradık Michael ile. Ben çok sevdim orayı. Saatlerimi keyifle geçirebilirim. İçindeki Robinson Crusoe’dan birkaç kitap aldık. Benimki Jacques Ranciere-Özgürleşen Seyirci
Salt’taki İstanbullaşmak… Bilmem, yorumsuz kalayım.

bye bye çiğ börek!

2011-09-11T12:14:00.000+03:00

Korkmayın, Sertab Erener reloaded olmayacağım. Ama hayvanlarla arama mesafe koymaya karar verdim. Bu sadece hayvanları düşündüğümden değil, kendimi de düşündüğümden.

Mutsuz hayvanlar yemek istemiyorum.

O tereyağlı iskenderin içindeki çayırlarda koşan -çayırlar da Alpler gibi- mutlu ve huzurlu bir sarıkız değil.

O tavuklar da gülmüyor. Şen Piliç reklamında da açıkça görüldüğü üzere şen olan tek şey Saba Tümer. Piliçten kasıt Saba Tümer ise başka tabi ama bence o çoktan geçmiş piliçliği. Neyse, konu bu değil.

Ki ayrıca ben de hayvanlara "senin hormonun benim hormonum sarıkızım, sen yut kimyasalları üç günde şişmanla güzelleş, ben ağlarım ikimizin yerine" diyebilecek kadar müşfik değilim.

Gerçi benim vejetaryenliğim sadece kırmızı et ve tavukları kapsıyor. Balıklar -unfortunately ve fortunately- hala kapsam dışı. Ama Ege sularından çıkmış kafası güzel bir levreği yiyebilirim. Ama çiftlik balığı, ııh olmaz.

Yumurta da yiyorum ama sadece organik olanı. Anası gün yüzü görmüş bir tavuk olsun istiyorum çünkü.

Yoğurdu da Bozcaada'dan söyledim.

Bakalım.

"Şimdilik iyi gidiyor" demek isterdim ama gitmiyor. Gece yarısı uyanıp tantuni sayıklıyorum. Fajitası bir daha yiyemeyecek olma düşüncesi kahrediyor. Bir de algıda seçici oldum iyice, işkence katmerlendi.

Michael hayatında yediği en iyi etin Ulus 29'da olduğunu söylüyor, o yüzden İstanbul'a geleceği günü iple çekiyor. Elif twitter'da muhteşem ciğercinin lokasyonunu detaylı olarak veriyor, Güney kampüsten çıkınca bilmemneredeki villaymış... Mervus tavuk siparişi veriyor ki yanındaki brokolilere bakıp o tavuğun dünyanın en sağlıklı ve mutlu tavuğu olduğuna yemin edebilirim. -Sırf tavuk yemeye bahanem olsun diye- Ama yok. Üç ayaklı, güneşe çıkmamış muhtemelen. Bir de dana carpaccio meselesi var ki nerden aklıma geldi bilmem...

Sonuç olarak, açım.

Not: Bu devrimin başka boyutları da var, ilerleyen günlerde anlatacağım.

Persona

2011-09-09T15:22:00.001+03:00

Personalarından sıkılanlar için gelsin.
Diğerleri bira içmeye gidebilirler.

"I understand, all right. The hopeless dream of being - not seeming, but being. At every waking moment, alert. The gulf between what you are with others and what you are alone. The vertigo and the constant hunger to be exposed, to be seen through, perhaps even wiped out. Every inflection and every gesture a lie, every smile a grimace. Suicide? No, too vulgar. But you can refuse to move, refuse to talk, so that you don't have to lie. You can shut yourself in. Then you needn't play any parts or make wrong gestures. Or so you thought. But reality is diabolical. Your hiding place isn't watertight. Life trickles in from the outside, and you're forced to react. No one asks if it is true or false, if you're genuine or just a sham. Such things matter only in the theatre, and hardly there either. I understand why you don't speak, why you don't move, why you've created a part for yourself out of apathy. I understand. I admire. You should go on with this part until it is played out, until it loses interest for you. Then you can leave it, just as you've left your other parts one by one."

jelibon.

2011-09-08T22:55:00.000+03:00

Midemde renkli ayılar var.

fucked me up!

2011-09-06T22:55:00.000+03:00

Aşırı sıcaklar ve nem menopoz simulasyonu yaşatıp beni çıldırtsa da, normalde düşük olan tansiyonum Teşvikiye dolmuşunda üstüme çıkan baldıra kuvvet teyzenin kiloları ve ağır parfümü yüzünden beni de yerlerde süründürse de, film izlemek ve kahve içmek anlamını kaybetse ve Mustafa Sarıgül'ün zulmünden kurtulan sivrisinekler bana zulmetse de ben yazı seviyorum blog.

Havanın erken kararması, uyurken pencereyi kapatmak zorunda olmak gibi şeylerden hiç hoşlanmıyorum. Aralık, ocak, şubat üç aylarından ise ölümüne korkuyorum.

Sıcak ülkelere göç etmek ya da kış uykusuna yatmak. Bu kış hayvansal metotlardan medet umacağım, insani olanlar fucked me up!

fuck you saturn!

2011-09-06T14:32:00.000+03:00

-Starbucks'a attım kendimi, bu teyze gibi uyuyasım var da. Şu posttan sonra uyuyacağım 20 dakika.

-Gün geçmiyor ki blog alemi bir güzellik daha yaşatmasın. Pek sevgili DoDo sayesinde yarın III. Richard'a bileti olan şanslı azınlık arasında yerimi alacağım.

-Günün diğer güzel haberi -aslında dünün ama netleşti şimdi- haftaya Michael geliyor. Geçen aylarda canını sıkmıştım biraz, bana sinir olan haklı azınlık arasında yerini almıştı o da ama şimdi barıştık. Michael'la bienal de başka keyifli olacak. Doğum günü hediyem kişiye özel konser olacak yani. 8 ay önce benim çalmam için alınmış olan piano acımasızca ve salakça elimden alındığı için -ki sabahın köründe Ümit Besen çalan ennnn komik pianist şantözdüm- dünyanın en iyi pianistlerinden biri arkadaşım oldu sanırım diye düşünüyorum. İlahi adalet meselesi söz konusu ben olduğumda daha komik oluyor. Bir de hayat nasıl bir şey biliyor musunuz, Yamaha gidiyor, Steinway geliyor. Bir de ben doğumgününü çok seven şımarık ve ukalanın tekiyim.

-Bu arada doğumgünüme daha çok var. Bu arada muhtemelen doğumgünümde param olmayacak ve kös kös evde oturacağım ama doğum ayı,,, işte bu daha önemli! Saturn iki yıldır canıma okuyor olabilir ama umrumda değil. Fuck you saturn!

damage.

2011-09-05T21:38:00.000+03:00

Yanımda sadece Kafka kalsın. Bu çalsın bir de.

Bir de böyle bir şey var:

Anna Barton: Damaged people are dangerous. They know they can survive.

Bir film ne düşündürür?

2011-09-02T14:15:00.000+03:00

A Short Film About Love - Kieslowski

En sevdiğim yönetmenlerden biri olduğunu beş bin kez söylemiş olabilirim.

Hatta bir filminde oynasam, azıcık da olsa görünsem dünyanın en mutlu insanı olabilirdim.

O yüzden görünen Kieslowski kadınlarını severim. Julie Delpy'yi de, Julliette Binoche'u da. Çünkü Kieslowski onların duygularını göstermek konusunda fazla teşhirci. Bleu'de elini duvara sürten Julie Vignon'un acısını hissedebilirsiniz.

Bu filmde de masanın üstüne dökülen sütü umursamadan ağlayan Magda'nın umutsuzluğu hayata dokunmuş olan azınlık için muhtemelen çok tanıdık.

Acıtan gerçeklik, sızlatan gerçeklik vs vs.

Bir acıyı unutmak için başka bir acının gerekmesi. Çok mu mazoşist oldu bu? 

Mesela Tomek eline makası saplıyor, çünkü acı iyileştirici olabilir. Evet. Kalbiniz acırken elinize makas saplarsanız en azından bir süre elinizin acısından dolayı kalbinizi unutursunuz. 

Gelip gitmek gibi. Zıtlıkların aslında çok yakın olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Komik değil mi? Trajikomik desek?

Trajikomik sözcüğüne baksanıza. Trajik ve komik. Hani zıttı onlar?

Yönetmen, Magda ismini oyuncusuna 'öylesine' vermiş olabilir mi?

Tabi ki hayır, atıfta bulunulan kişi Maria Magdalena.

Maria Magdalena kaynaklarda fahişelik ve azizelik karmaşasında değerlendirilen/tartışılan bir kadın. 

Magda da öyle. 

Şaşırdınız mı? 

Peki Tomek? Saflığıyla kimi simgeliyor? [Günümüzde insanlar kendilerini çarmıha gerebilirler. Ama dirildiklerinde yanlarında Maria Magdalena olmayabilir. Çünkü günümüzde Maria Magdalena'lar da kendilerini aforoz ederler -aşktan ve hayattan-. Alaycıdırlar.]

 Kieslowski'nin olduğu yerde bir de Zbigniew Preisner var. Filmleri tamamlayan müzikler, yönetmeni tamamlayan müzisyen. Preisner'siz Kieslowski biraz eksik olurdu, evet.

kartpostal

2011-09-01T14:15:00.000+03:00

I. Dünya Savaşı sırasında Bozcaada'da bulunan bir Fransız askerin ailesine gönderdiği kartpostal. (Bozcaada Müzesi'nden)
Savaşanların, ölen ve öldürenlerin oyuncak asker olduğunu düşünenler ve ölmek karşılığında cenneti bonkörce teklif eden savaş çığırtkanları için.

Mamma mia!

2011-09-01T11:42:00.000+03:00

Annemle bazen çok yüz göz oluyoruz, sonra o aniden 'anne' olmaya karar veriyor ve dünyalar savaşı başlıyor aramızda. Bugün yine fazla sırnaşığız. Kahve yap, satrançta yensin seni. Amy Winehouse dinlesin. Organik salça siparişi verelim birlikte. Hızımızı alamayalım parabensiz krem siparişi de verelim. İncir Reçeli'ni izlesem mi desin, yok boşver HIV pozitif ve prezervatiften haberi olmayın salak bir kadınla klişe göbekli bir adam var over dramatic diyeyim, oturup Kieslowski'den "a short film about love" izleyelim. Pap smear'ın sonucunu sorsun, çocuk yapmak için evlenmeye ihtiyaç yok diye ahkam kessin. Kenya gezisini sorsun, çantama şarap katığı koca bir gravyeri atarken senin sarhoş olmak için şaraba da ihtiyacın yok, doğuştan kaçıksın, desin.

Kısacası bugün yine anne dışı kendisi, ama temkinli olmakta fayda var, işine gelmeyince bir anda anne olmaya karar veriyor, hem de o zaman içine bir SS subayı kaçıyor. Ve bummm!

the fall

2011-08-30T21:44:00.000+03:00

the fall.

noel ağacı.

2011-08-29T00:51:00.000+03:00

Her şey en başta o sinsi kırmızı kabala bilekliğinin başının altından çıktı. O başlattı renklenme harekatını. Diğer giysileri de kışkırttı. Sonunda Noel ağacına çevirdiler beni hissettirmeden.

Yeşile saygı.

2011-08-29T00:41:00.000+03:00

Ihlamur Kasrı'na iltica ediyorum sıkıldığımda. Girişte polislerin olması da iltica duygusunu güçlendiriyor.

Neyse, göç maceramı anlatmak için burda değilim. Sadece şunu söylemek istiyorum ki üç yeşil sağlığa çok yararlı. Size yeşil yeşil bakan bir kedi, yeşil yapraklar ve yeşil oje.

Ayrıca kitap -Bohemler-Dan Franck- tavsiye edilir. Mesela Woody Allen'ın Midnight in Paris'i de kitap sonrasında izlenirse etki katmerlenir, çok güzel olur. Yani dört peynirli pizzayı midede moleküllerine ayırmışsınız da üstüne espresso içiyormuş ve muzlu nutellalı tiramisu yiyormuşsunuz gibi olur. Evet.

Kümülüsten sevgiler.

2011-08-20T22:57:00.000+03:00

Sırtımda taşıdığım bir şey vardı, bıraktım. Bir anda oldu. Uyudum uyandım geçti.

Ama şimdi de şöyle bir sorun var ki sırtımdakini yere bırakınca ben hafifledim, uçuyorum engel olamıyorum. Arş, nirvana gibi destinasyonlarda inecek var desem, kime diyeceğim, muavin kim? Nirvanayı bilmem de şu an kümülüslerdeyim zaten.

Neyse, yer çekimsiz alana kadar yükseleceğim, sonra da hiç düşmeyeceğim. Planım budur.

2011-08-18T19:07:00.000+03:00

Lavanta güzel bir şey.
Kahve de.

Bir de Bach var. Ruhunu acıtarak o acıyı geçiriyor.
Yaratmak için yıkıyor. İlginç bir taktik.
Mesela Rachmaninov öyle mi, yıkmak için yıkıyor o, acımasızca saldırıyor.

Bozcaada 4. welcome to heaven!

2011-08-14T10:03:00.000+03:00

Bozcaada 3. commitment phobic jr.

2011-08-10T21:48:00.000+03:00

Adada cinlerimi tepeme çıkaran birinden bahsetmem şart. Sabah erkenden tek başıma dolaşmaya çıkmışken, aa hadi biraz da deniz kenarında ata sporumuz melankoliye boğulayım demişken yanıma bisikletli bir çocuk geldi.

Kendince ada delikanlısı -en fazla 13- ama 15 olduğunu iddia etti. (Bende bak şu ufaklığa ne sevimli bakışı...)

- Nerden geldin?

- İstanbul

- Hmm, İstanbul kızları güzel dimi?

- Bilmem güzel miyim?

- Evet, ama gözlüğünü çıkarsana.

- Peki.

- Bak daha güzel oldun şimdi, güzel gözlerin var. Sigara içiyor musun?

- Hayır içmem ben.

- Ben çok içerim, erkek arkadaşınla mı geldin?

- Hayır. Senin kız arkadaşın var mı?

- Ayrıldık, özgürüm ben. En güzeli. Kimseye söz vermek istemiyorum. Boşver sen de üzülme.

- ???

- Benim de fotoğrafımı çeksene. Sonra facebook'tan gönder ama. Ekle beni sakın unutma. (İsmini söyler, ezberletir defalarca...)

- Sana bir şey sorucam, İstanbul'da kerane var mı?

- ??? Bilmem, var sanırım, işim düşmüyor.

- Ben gittim bir tanesine, kapısında polisler bekliyor değil mi?

- Olabilir, gitmedim hiç. Seni nasıl aldılar, küçük değil misin?

- Polisin yeğeni olduğumu söyledim. Zaten büyüğüm 15 yaşındayım.

- Çok çapkınsın sanırım. Evet, öyleyim, teşekkürler. Gözlüğünü çıkarsana daha güzel oluyorsun. Kaç yaşındasın sen?

- Bilmem, sen tahmin et.

- 18?

- Hayır 27.

- Neeeee! Neyse ben biraz dolaşayım. Bu arada facebook kullanmıyorum aslında hiç girmiyorum internete, ekleme istersen. Hoşçakal.

Dayak bu çocuk için icat edilmiş olabilir. Evet.

Bozcaada 2.

2011-08-10T20:59:00.000+03:00

Pınar'ı yatağında bırakıp kaçtım dışarı. Benim masamda Paul Auster (kitabı), yan masada Mario Levi (gerçeği), ayağımın dibinde çeşit çeşit kedi. Elinde mumlarla kiliseye doğru giden bir yaşlı kadın, malum Rum mahallesi ve günlerden pazar, aaa benim de dileyecek dileğim var deyip kadının peşine atlamam sonra şortumun kısalığından utanıp kös kös geri dönmem masaya...

Odaya gidip le Pınar'ı uyandırayım dedim, saat 10, ama kendisi derin uykuda. Ben kahvaltımı yapıp denize kaçsam kim ne diyebilir bana?

Birkaç günlüğüne hayatın tüm anlamının otlar ve yemekler olması ilginç. Ah o reçel muhteşem, ben çileği daha çok beğendim. Deniz börülcesi istemezseniz sıcak otlar var; üç dört otu karıştırıyoruz üstüne sarımsaklı yoğurt, biberiye nerde? Nerde o biberiye??? Bu çayda bir şey, valla bir şey var. Bir ot, mm, kekik gibi, tanıyor gibiyim ama tanımıyor da olabilirim, nedir o? Domates ne ilginç değil mi? Hep böyle konuşmalar var. İnsanların yüzünde fazla huzurun yarattığı sersemlik ve ot muhabbeti.

Neyse ben benim otların efendisini, hatmi çiçeğini yani Pınarı uyandırayım, dışarıya otçu gelmiş Pınar muhteşem otlar satıyormuş dersem kesin uyanır...

Not: Fotoğraf tercihimi kedilerden yana kullanıyorum.

Bozcaada 1.

2011-08-10T20:43:00.000+03:00

Feribot Nuh'un gemisi gibi. Benim inesim geliyor, bir de kurtlandım yürümem lazım. Ama bakıyorum çevrem romantik öpüşen çiftlerle çevrili. Çok tatlılaaaaaaar deyip çemkirmeyeceğim, tamam. Sonuçta biz de romantizm temasına yabancı değiliz lö Pınarla. Dünyanın en romantik saplarıyız. Ki o tirbuşonu evde unutmamış olsaydım her şey daha güzel olurdu.

Bu arada Pınar uyuyor. Uyurken "a very big cat" oluyor. Bir ara uyandı, hadi çıkalım dışarı dedim. Ayaklarını gösterdi, bir daha düşün dedi ve uyumaya devam etti. Şort ve altında babetlerle yolculuğa gayet cool başlayan sevgili arkadaşım şimdi beyaz çorap giymiş ayakkabınun içine. İbrahim Tatlısesle kırlarla koşuşturan köylü kızı Hülya Avşar gibi olmuş, haklı. Çıkmam onla, çıksam Hüüül-ya neden böyle hüüül-ya derdini söyle moduna girebilirim ki korkutucu. Hiç gerek yok.

Bu arada birkaç gün için yanıma ne çok ilaç aldığımı -kas gevşetici bile var!- ama mide ilaçlarımı unuttuğumu fark ettiğim anda yaşadığım hüznü anlatmak istemiyorum aslında. Yaşlılık kanıtı gibi. Neyse ben de uykuya devam edeyim en iyisi...

filmler.

2011-08-03T18:05:00.001+03:00

İzlediğim filmlerden bahsedemedim son günlerde. Çünkü çok uyuyorum. Çünkü sıcak ciddi bir film postu yapmama engel oluyor. Moleküllerim eriyor. Bizimkiler'deki Abbas efendi "cıvık mısın afedersin" diye soruyor kafamın içinde "Cıvığım afedersin" diyorum. Hep sıcaktan Abbas efendi. Katı fazda kalamıyorum, ama biraz asil olsam, cıvık olmadan buharlaşsam yani süblimleşsem pek güzel olacak. Neyse, konumuza dönelim. Filmler:

Loft-Çatı Katı Aşk-Memnu’nun Behlül’ünü özleyenler toplanıp izlesinler bu filmi. Behlül the Dutch oynuyor çünkü filmde. Yok, tip olarak değil, huy olarak. Filmi izledikten sonra evliliğin gerçekten dünya üzerindeki en anlamsız sözleşme olduğuna karar verdim. Mühim olan seks.

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış.. ve İlkbahar- Kim Ki Duk, varlığın tüm dünyaya armağan oldu. Bir Siddhartha tadı almadım desem yalan. Özellikle sahiplenme üzerine karakterine söylettiğin söz, sahiplenmenin insanı katil edebilmesi, çok etkileyici. Katılıyorum. Ben de dünyayı özgür bırakma alıştırmaları yapıyorum. Önce her şeyi vazgeçilebilir hale getirip, sonra da hepsinden vazgeçeceğim. Bu arada, çocukken Buddha’nın sahiplenmeyle ilgili bir sözünü okumuştum her genç kızın annesinin rüyası über optimist Buscaglia’nın bir kitabında. Bir şeyi sahiplenmezsen onun sahibi olursun gibi bir şey demiş Buddha. Şimdi internetten kontrol edemeyeceğim, çok sıcak ve işim var.

İmkânsızın Şarkısı- Uzunluğu yüzünden biraz boğsa da güzel. Aşkın ölüme yakın olduğu bir hikâye. Sahneler güzel. Murakami’nin romanından uyarlanmış beyazperdeye. Romanı okumadım, filmi de belki gereksiz dramatik bulabilirdim Amy Winehouse aşktan ölmeseydi. Ben ya da şu an karşımda oturup sıkıntıdan patlayan Mervus aşktan ölmemiş olabilir. Bu bizim yüzeyselliğimiz. Ölenler var.

Chromophobia- İyi bir kadroyla kötü film nasıl çekilir sorusuna cevap bulmak için ideal. Ralph Fiennes’i gördüğüm her filmde/sahnede yaşadığım tedirginlik bu filmde de devam etti. Yönetmeni de yanlış hatırlamıyorsam Fiennes’in kız kardeşi. Martha Fiennes, tanımıyorum, araştırasım da yok. Aileden birini seçmem gerekirse tabi ki Ralph.

Carmen-Paz Vega’nın güzel, Gael Garcia Bernal’in yakışıklı olduğu bir film. Yani beklenmedik bir şey yok. Operayı tercih ederim.

Savage Green-Tom Kalin – Hırs bir kadını ne kadar mutlu edebilir sorusunun cevabı. İbretlik. Şaka şaka. François Ozon’un Angel’ini anımsattı. Evet.

Before the Storm-Reza Perso – Tezime misafir olacak filmlerden. Geçmişinden ve Ortadoğuyla ilgili bağlantılarından kurtulamayan bir adam. Arap üstü Avrupalı kimliği. Bence bu Avrupalıların “siz tüm geçmişinizi reddedip, İsveçli İsveçli nezih bir yaşantıya başlasanız da, bu yaşantıya alışsanız da, Avrupalı gibi görünseniz de ve hatta iyi niyetli ve savaş karşıtı olsanız da, default bombacısınız, katilsiniz” filmi. Tabi, bence. Tabi bu muhteşem yorum tezde olmayacak. Orda Eurimages’in desteği, savaşın kötülüğü filan olacak. Çünkü bu film tezin iyi polisi olacak, kötü polis La Haine!

havlu bulut ve su.

2011-08-03T16:12:00.000+03:00

Eğer önceki gece komşunun banyosundan sizin banyoya su damlamışsa gün pek iyi başlamaz. Evden çıkarken not yapıştırırsınız hiç tanımadığınız komşuya. “Selam, ben alt komşunuz. Banyonuzdan banyoma su damlıyor. Aslında damlamaktan biraz fazla, şelale gibi akıyor. Sorunu çözerseniz sevinirim.”

Utanmasanız "ürkütücü ve hayatı sorgulatıcı geceyarısı bulutu manzarama da engel oluyor havlularınız" demek istersiniz ama yok yapmazsınız.

Bırakınız assınlar...

alet değil nalet!

2011-07-27T01:27:00.002+03:00

Evet hayattan bezdiren şeyler çeşitli. Sıcaklar dersiniz, ayrılık dersiniz, işsizlik, sınavlar...

Beni son zamanlarda hayattan bezdiren şey ise kaprisli ev eşyaları. Tek başına yaşayınca evde konuşmayacağınızı düşünüyorsanız yanılıyorsunuz, su ısıtıcıma söylenirken kendi sesimden yoruluyorum bazen.

Buzdolabı: Geçen gün yaz ayarına alayım dedim, malum mevsim yaz, yani absürt bir şey yapmadığımı düşünüyorum. Ama kendisini Sibirya sanan bir buzdolabım olduğunu bilmiyormuşum meğer. Ülkemizin konumunu 36-42 kuzey enlemi olarak bize ezberletene kadar, buzdolaplarına öğretselermiş keşke. Buzdolabım kimlik bunalımı yaşıyor, kendini kuzey kutbu sanıyor. Yakında içinde minik minik eskimolar yaşayacak, iglolarını yapacaklar. Sarkıt ve dikitler var sebze bölümünde. Pazardan aldığım kırmızı mütevazı domates, garip bir domates heykeli olmuş. O da domates değil, Damlataş mağarasında sürreal bir nesneymiş aslında. identity crisis!!

Elektrikli süpürge: Bu sıcakta evi süpürmek zaten bir işkence. Ev dediğin 50 metrekare de olsa işkence. Süpürgem hortumlu borulu ben süpürgeyim diye bağıran heybetli bir şeydi. Di'li geçmiş zaman kullanıyorum çünkü kendisi dumanlar çıkararak son nefesini verdi. Burnumu tıkayıp kalan yerleri de süpürmek için zorlayayım dedim, duman ve makinenin ısısının şiddeti artınca pes ettim. Tamir aklımın ucundan bile geçmedi. Motoru yandı teşhisini koyup 4 dakika içinde dumanları tüterken bıraktım çöpe. Sanki birbirimizi hiç tanımazmışız gibi. Geçen gün gelen yeni elektrikli süpürgem sanırım dünyanın en küçük, ucuz ve şekilsiz süpürgesi. "Boyu değil işlevi önemli" teorisi elektrikli süpürgeler için de geçerli mi? Bakalım, göreceğiz.

Kettle: Sıcak bir şeyler içmezsem günümün eksik geçtiğini düşünen bana atılmış olan en büyük kazık sanırım. Su koyduğunuzda suyun kaynaması için bastığınız ve kaynamayla birlikte kendinden atan düğme var ya, işte o düğme basılı pozisyonda kalamıyor, haliyle suyu kettle'a koyup kaynayana kadar elim düğmede beklemem gerekiyor. Birkaç saniye, geçer gider demek kolay. O birkaç saniyede, elim orda kalmak zorunda diye, aklıma öyle şiirler, projeler, fikirler geliyor ki anlatamam. Eli düğmede Arşimed oluyorum, eureka diyorum ama aklıma gelenleri malesef yapmakta olduğum çayın kahvenin heyecanı sonrasında hatırlamıyorum. Kettle'da su kaynatırken aklıma gelen cümleler ve kurgularla Shakespeare olabilirim aslında, su kaynayınca unutmasam!

Kombi: Bu sanırım en dramatik sahneler yaşatan cihaz. Kombinin su basıncı düşsün ama ben banyo yaparken değil. Bir anda suyun soğuması, kafam köpüklü havluya sarınmış vaziyette kombi efendinin yanına koşmam ve malesef kombi efendinin yaşam alanının balkon olması. Basıncı önceden kontrol etmemin yararı yok, muhtemelen çok laf az iş ilkesini misyon haline getirmiş tamircilerini görmek istiyor. Zaten apayrı bir dili var tesisat işlerinin, anlamıyorum. Anlamak da istemiyorum gerçi. Ama kombinin sorun çıkardığını bilen biri soruyor mesela, tamirci geldi mi sorun neymiş, diye. "Memesi deforme olmuş sanırım, yenisini taktılar. Bir de akıntısı varmış, onun için yarın gelecekler" Böyle cevaba nasıl tepki verilir? "Hahaha memenin cup ölçüsü noldu şimdi? Tesisatçı diye jinekolog mu çağırdın kombiye?" Espri anlayışı yontma taş devrinde kalmış Fred Çakmaktaşlar! O kombi kafanıza düşsün!!!

Dvd player: En garibi. Hangi filmi izleyeceğime o karar veriyor. Hani bazı normal dvd oynatıcılarda korsan dvd'ler çalışmaz ya, ki ben iş etiği olduğunu düşünürüm bu tercihin ve anlayışla karşılayabilirim- benimki son günlerde orjinal dvd'lere karşı tepki geliştirdi. Garip sesler çıkarıyor orjinal film içindeyken. Korsanla susturabiliyorum. Tam bir yüzsüz oldu. Dün Kim Ki Duk filmi koydum, önemli bir yönetmen bu dedim, uzak doğu sineması çok gelişti senin bildiğin Bruce Lee filmlerinden ibaret değil artık dedim, bana mısın demedi. Helikopter gibi ses çıkarıyor midesine orjinal dvd girince. İzleteceği şeyi seçme -ve bunu da korsanlar arasından seçme- şımarıklığına sahip yegane dvd player'ın benimki olması şaşırtıyor mu? Tabi ki hayır.

merdiven

2011-07-21T00:52:00.000+03:00

Şarapla Ahmet Hâşim'i çarp, sonra Münir Nurettin Selçuk ekle. N'olursun? Kör kuyularda merdivensiz kalabilirsin.

Dikkat et.

Kuyuya girip serinlemek istemek anlaşılır, ama merdiveni kimseden beklememek gerek. Belki bazen boğulmak da güzel.

Mer-di-ven!

Kuyu serin ve karanlık.

Merdivense hep bir umut.

Merdivenin umut olmadığı şöyle bir durum da var tabi:

Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak

Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta

Eğilmiş arza kanar muttasıl kanar güller
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller
Sular mı yandı neden tunca benziyor mermer

Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta

Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak olmasa da merdivenin sonuna gelmiş olmayı istemek olası.Merdivenin sonuna gelmeden bu şiirle bir kere daha karşılaşmak ve okumak anlamlı.

Not: 'Merdiven' söylenişi ne güzel bir sözcük. Umut satan her şey dışarıya güzel pazarlıyor kendini sanırım. Sözcükler de dahil buna. Mer-di-ven...

çekirdeksiz kayısı.

2011-07-19T11:33:00.001+03:00

Bütün gün içimde bir boşlukla geziyorum. Eksik. Sonra gece uyuyorum, sabaha karşı içimdeki boşluk ağrı oluyor. Apranax bugünler için var. Bir aydır her gece sabaha karşı yaptığım şey: Uyurgezer gibi mutfağa gitmek, bir iki kaşık bal ya da pekmez yedikten sonra apranax içmek ve yatağa geri dönmek. Uyumaya çalışıyorum, gün aydınlanırken. 

Sonra alarm çalıyor, bir rüyanın etkisinde uyanıyorum. Aylardır aynı rüyayı gördüğümü söylemiş miydim? İçimdeki ağrı geçiyor, seviniyorum, ama yerine boşluk konuyor hemen. Boşluk acının arkadaşı. 

Her neyse. Ben uzun süredir çekirdeği olmayan kayısı gibi hissediyorum kendimi. Dışardan baktığında her şey normal, üstüne hafifçe bassan ezilir. 

Bir film: Cracks

2011-07-12T18:00:00.000+03:00

Çocuklara yönelik cinsel istismarı meşrulaştırdığı yönünde eleştiriler almış olsa da güzel bir film. 

Miss G rolündeki Eva Green'in oyunculuğu çok başarılı. Sadece onun için bile izlenebilir, evet. Bedene sıkışmış ruhlar var ya hani, Miss G'nin sorunu tam olarak bu. Suçlu, deli, dengesiz bir mitoman olmasına rağmen kızılamıyor. Hayal kuruyor ve kurduruyor. Gerçek dünyaya bulaşmaya cesareti yok. 

Eva Green'i, La femme d'à côté'daki haliyle Fanny Ardant'a benzettim. 

Çaresizliklerinin dışavurumu benzer.

What a lovely "hilkat garibesi"?!

2011-07-12T17:31:00.000+03:00

[22] 

 Balasana

Sanskritçede "çocuk duruşu" anlamına gelen "Balasana" yogada temel dinlenme duruşlarından biridir. Bir heykel olarak da sanatsal pratiğimde bir dinlenme noktası "Balasana". İkilemin, hatta belirsizlik ya da paradoksun olmadığı bir huzur anı. Rüya gibi. Rüyada o an her şey anlamlı gelir ama daha sonra düşündüğünüzde tutarsız olduğunu düşünürsünüz. Sizde kalan akılcı değil, duygusal bir histir. Burada, küçük bir kanguru türü olan valabinin kız çocuğunun sırtında ne aradığını merak ediyoruz. İki partnerin kasların daha iyi esnemesi için birlikte yaptıkları "balasana" duruşundalar. Benim için bu işin rüyaya benzer niteliği, insanla hayvanın gerçeküstü yanyanalığının ötesine geçerek, insanların çevrelerindeki doğal hayatla uyum içinde beraber yaşadıkları bir dünya öneriyor. Bunun rüya olduğunu ve olasılıkla rüya kalacağını biliyorum.

Patricia Piccinini/Beni Bağrına Bas

22/06- 21/08/2011

www.arter.org.tr

Bana düşündürdükleri:

Güzellik ve çirkinlik ölçütlerini kimler belirliyor? Yaratıklar, biz onlara yaratık dediğimiz için yaratık. Kitapta anlatılan Quasimodo ve Esmeralda zıtlığı gibi. Güzel ve çirkin olmak, insan ve hayvan olmak uyumlu olmaya engel değil. Siyah etek üstüne beyaz gömlek gibi, kontrastın uyumu çok eski bir şey.

Bu "yaratık"ları daha sık görseydik yaratık olmazlardı.

Alf'i, Furby'yi de bağrımıza basmıştık. Hiç güzel değillerdi.

Acıdığımız için mi bağrımıza basarız?

Güzel ne?

Not: Fotoğraflar internetten...

Cumartesi gecesi özeti.

2011-07-10T19:54:00.000+03:00

Uykum var.
Özledim.

ölenler ve gelenler

2011-07-09T00:13:00.002+03:00

Devin gittiği günlerde çok güzel başka birileri geldi. M. onlardan biri. (Bu da bir çeşit reenkarnasyon. Güzel gülen biri ölüyor, güzel gülen bir başkası doğuyor onun yerine) Yarın doğumgünü. İyi ki doğdu, iyi ki tanıdım.

Bir sürü şey değişiyor.

İnsan kendine gülüyor.

Ama "akşamüstü şarabı" geçmiyor. Şarap içilebilen akşamlar sevilesi. Güneşin batmaması kutlanıyor. Güneşin batmadığı başka zamanlar geliyor akla.

Atiye Sokak'ı sevmek ve sevmemek. Bu ikilem arasında kalınıyor, yalan değil. Şarap içilebilen sokaklar da sevilesi. Ama başka şeyler de var.

Zazie yok. Mekanlar da insanlar gibi ölüyor. Sanki hiç olmamış gibi, yıllardır o sokaktaydı oysa. Ama yok işte artık. Buharlaştı. İstanbul yoğun buharlaşmalar kenti.

Ve buharlaşan şeyler artık yoğunlaşsın isteniyor. Yağmur olsun, damlasın. Zamanı gelmedi mi?

Giden dönmüyor.

Ben.

2011-07-08T18:43:00.000+03:00

Nasıl anlarsın yaşlandığını? Kirpiğinde beyaz görürsün, beyninin kırışıklıkları derinleşir, botoks yaptırmak istersin, eskileri hatırlarsın ama dün ne yediğini bilmezsin.

Bunların hepsi mevcut. Tabi hatırladığım eskiler kreş ve bakıcı yılları. Dün düşündüm de 1-2 yaşındaki bakıcımın yemek zevkime ciddi müdahaleleri olmuş. Pilava yoğurt koyuyorum mesela. Hatta pilavı yoğurtsuz düşünemiyorum. Kreşte yedirilen yoğurtlu makarna -çorba kıvamında yoğurt- da başka bir fenomen.

Annemler kreşten geç alırlarsa bunun cezası lunaparktı."Nalet olsun" diye en acıklı filmlerden fırlamış repliğimle pencere önünde akıttığım gözyaşlarının lunaparkın en tepesinde kahkahalara dönüştüğü çok olmuştur. Fayda maksimizasyonu için gereken şartları sağlama huyumun o zamanlarda da olduğunu düşünüyorum. Kitap, müzik, mum ışığı, rüzgar, kahve gibi bileşenlerle bugün oluşturmaya çalıştığım huzur, o zaman da dönmedolaba arkadaşım Aslı, oyuncak bebeğim, dondurmam ile binmek -minimum 3 tur için de önceden anlaşma yapmak- şeklinde gerçekleşiyordu.

Ha bir de yalancıydım, gerçi yeni ebeveynler buna "hayal gücü gelişmiş" diyorlar. Zararsız ve insanlara hayal kurduran yalanlardı. Ve herkes gerçek sanırdı, aslında ben de gerçek sanırdım. Mesela tüm kreş halkı benim bisikletle uçtuğumu sanırdı. Bulutları, hava akımlarını filan anlatırdım, herkes dinlerdi. Aslında kahramanlık değildi amacım, yağmur bulutları çıktığında uçmadığımı ve uçulmaması gerektiğini belirtirdim hep. Onlar da uçmaya çalışırlardı, muhtemelen beceremezlerdi ama ertesi gün heyecanla ben de uçtum diyen çocuklarla dolu olurdu etraf. Biz uçanlar pek havalıydık.

Kelimeleri çok severdim, bir gün "faaliyet" sözcüğünü duydum kreş müdüründen, adamcağızın adı faaliyet amca kaldı ondan sonra. Cümle içinde kullanmasam çatlardım. "Faaliyet amca" kreşin 5-6 yaş grubunun dilinden düşmez oldu. Faaliyet amca daha "bilinir" sözcükler kullanmaya çalıştı sonrasında muhtemelen.

Annem ve babam sürekli kavga ederlerdi. Eleştirmiyorum, onların iletişim biçimi oydu. Bu ülkede kavganın normal iletişim biçimi olduğu pek çok aile var malesef. Ama bu bana bunalım olarak geri dönerdi, 5 yaşındayken tabi. Sarhoş olayım diye kolonya içmeye kalktım bir gün. Sarhoş olamadım, ağzım yandı. Alkolik olmaktan vazgeçtim. Sonra bir pazar sabahı banyoda yanmış gelinlik gördüm, evlenmekten de vazgeçtim.

Evlenmekten vazgeçmek aşktan alıkoymuyor tabi insanı. Bir gün ben de her canlı gibi aşka düştüm. Şöyle gelişti olay, kreşte oyun oynuyorduk, nedense heyecanla oynanan ama şu an ne varmış ki bu kadar heyecanlanacak diye düşündüğüm oyunun ana fikri sıraya girmek, koşarak karşıdaki masanın üstüne çıkmaktı. Sıra bana geldi, koştum ama çıkamadım, burnumu hızla masaya vurdum. Baş belası Korhan'a rezil olduğum yetmedi, bir de burnum acıdı, gözümün de acıdığını iddia ettim ya da acıdı hatırlamıyorum. Annemler göz doktoruna götürdüler, 30 yaşlarında sakallı bir doktor ama çok karizmatikti. Gözümde hiçbir sorun olmadığını söyledi, gönderdi. Oysa sırf doktoru yeniden görebilmek için günlerce gözlerimi kırpıştırdım, işe yaramadı. Ben de çareyi Müzik Yelpazesi'ni izlemekte buldum. Çünkü 5 yaşında iflah olmaz bir romantiktim ve Sezen Cumhur Önal o naif haliyle doktoruma benziyordu. Kimse neden böyle bir ilgiyle Sezen Cumhur Önal izlediğimi anlamadı. Ketumdum. İkinci aşkım da Gürer Aykal'dı ama neyse bu konuyu burda kapatıyorum artık.

Neden anlattım bilmiyorum, bugünlerde herkes muhteşem annelerine babalarına homojen hayatları için muhteşem sıkıcılıkta teşekkürler ediyorlar, genelde doğumgünlerinde. Benimki tanıdığım hayatlar içinde en heterojen olanlardan biri. Bir sürü farklı dinamik. Her kafadan insan. Çok değişik kaynaklardan beslendim. Sonuç olarak kendimi çok zengin hissediyorum. Olumlu olumsuz bir sürü şey hücum etti beynime. Etsinl. Çöplerin bile geri dönüşümünün mümkün olduğu bir dünyada sorun değil. Yeter ki posa biriktirmeyeyim. Dönüşemeyecek olanı sırtlamayayım. Taşıyamayacağım tek yük o. O yüzden her şeye teşekkür ediyorum. Herkese.

Neyse, bu saçma yazı bitti. Melike beni bekler, deniz sezonunu hala açamamış olsak da solaryum sezonunu açtık.

nerdeydim?!

2011-07-06T15:40:00.001+03:00

Nerelerdeydim, uzun zamandır yoktum.

Ben beni çok özledim.

Bugünlerde kimseye/bir şeye değil, en çok kendime ihtiyacım var.

Kendimi güzel bir yemeğe çıkarsam, mum ışığı da olsa, affeder mi acaba beni?

Bir de bazı rüyalar çok gerçekçi. Bütün gününü anlamsız kılacak kadar. Sabaha karşı sıkıntıyla uyandığımda, Tanrı'ya bu kadar acımasız olduğu için söyleniyorum. Azıcık sakin olmasını salık veriyorum ona.

Ve bir Tanrı klasiği: Beni dinlemiyor. Çok başına buyruk...

blog kaç ben geldim!

2011-06-27T17:28:00.000+03:00

Balenciaga sözcüğünü duyduğun toplantımsıda bir an her şeyin anlamsız olması, uçan tekme şarjörlerinin hepsini boşaltmak istemen. Anlaşılabilir. Ama anlayışla karşılanamaz.
Anlam ne ki sahi? Anlamsızlıklar silsilesi.

Bu arada yağmurda açık hava konseri tekrarlanası bir şey. Tecavüzden sonra kendini flashbackler eşliğinde duşa atan Ahu Tuğba arınması gibi değil. Garip bir vaftiz. Arada tekrarlamak gerek. Başka konserler ve nefes almaya değecek sebepler de bulmak gerek. Ne kadar çok olsa o kadar iyi.

Not: Konser, seyahat ve bilumum aktivite arkadaşım lö pınarımı sigarayı bıraktığı için çok seviyorum.

o söyledi.

2011-06-26T23:12:00.001+03:00

"Şairlerle ressamlara devlerin dikkati gerekir," derdi ustası. "Görünüşlerinin aksine tabiatın en zayıf canlıları devlerdir çünkü. İlk onlar silindiler yerküre üzerinden. Bu yüzden devler daha dikkatli olmalıdır. İyi bir dev tavşan uykusuyla uyumalıdır. Çünkü hayat onu her an gafil avlayabilir."

Şairin Romanı

s.40

lö pınar'a itiraf.

2011-06-20T11:18:00.000+03:00

Sağlığımı kaybediyorum korkusuyla muhteşem beslenmeye başladım. Brownie intense'lerin yanına yaklaşmıyorum, göbek salatanın rokayla değiştirilmesini istiyorum, kahvelere ara verdim, yeşil çaydan şaşmıyorum, hatta dün bilerek/isteyerek enginar yaptım ve hatta yedim onu!

Ama arada ortayan çıkan ve ağzımın dibine kadar gelen bebekleri yememek gibi bir şansım yok. Ben makaronlarıma gömülmüşken arayan lö Pınar, senden özür diliyorum. Pembe olanları yedim, senin pembe sevgin aklıma geldiğinde yeşil olana dalıyordum ki hadi dedim, renklisini bari bırakayım renklerin kraliçesi matmazel lö Pınar'a, ben çikolatalıya yumulayım. Böyle işte, aramızda bir pembe makaronun lafı olmaz bilirim. O yüzden bir kutu alıp ziyaretime gelebilirsin. Ben de sana enginar yaparım!

2011-06-17T15:59:00.000+03:00

Helvetia'da yemek yerken bu kartı gördüm biraz önce ve kaptım. Michaelitos da yazlık evinde, Meksika'da. Göndermesem olur mu? Rahat eder miyim? Birileri tasarlamış, hem de Mexico demiş, olmaz ki, kullanmazsam uyuyamam. Hem Michael'ın eline geçince gülümseyecek.

Muhtemelen bir ay sonra elinde olur ama önemli değil. Hem zaten bu Meksika vizesi de çok komik bir şey. Başvuruyorsunuz, belgeleriniz normal postayla Meksika'ya gönderiliyor. Siesta filan var tabi, herkesin keyfi ve uyuşukluğu yerinde. O vize iyi ihtimalle 40 günde çıkıyor. Bu arada her gün skype'ta karşılaşıp how are you doin' leştiğim adama da kart atmak... Tam bana yakışan bir hareket.

Muchos besos!! ^^

renk.

2011-06-16T15:42:00.001+03:00

Renkleri sevmiyor değilim, çevremde olsunlar. Ama benim üstümde olmasınlar. Ben ağırbaşlı siyahlarım, grilerimle dünyanın renklerini dengeleyeyim. Hem ben hep siyahken de renkliyim.

acımadı ki.

2011-06-15T16:21:00.000+03:00

Herkese söylediğimiz şeyler var, havada uçuşan kelimeler var farkında mısın?

Senin özlemine güvenmiyorum hiç. Yani çok anlık. Aşerme gibi. Bir anda özleyebilirsin, keskin bir ağrı saplanır midene. Hindistan cevizini özlemiştin hatırladın mı?

Evet, önceki yaşamımda hindistan cevizi olduğumu sanıyordum çünkü.

Peki neymişsin?

Mandalina.

Peki hiç mandalina özledin mi?

Hayır.

En son neyi özledin? Meyvaları ve reenkarnasyon saçmalıklarını geç lütfen.

Peki.

Söylesene.

Kızarsın söylesem.

Çok uzun sürmedi mi bu hikaye?

Sürse özlüyor olmazdım. Demek ki bitmiş.

Yanakların kırmızı. Önceki yaşamında turp olduğunu söylersen giderim.

Hiç turp olmadım. Ateşim var.

Dün dolunay vardı.

Evet. Zaten kurtadam da balkona çıktı.

Festen’da oynayan adam Guillaume Canet’nin filminde de vardı sanki. Son zamanlarda sık karşılaşıyoruz kendisiyle. Ne garip.

Garip olan ne?

Küreselleşme. Çok küreseliz. Adamı facebooktan eklesem mi?

Yeşil çay içerken dondurma molası vermek yersizdi, evet. Kendimi Fred Çakmaktaş kadar tombul hissediyorum.

Taş Devri’ni özledim.

Bak yine özledim.

Vücudumun bir yerinde 5 cm'lik kist tespit edildi. Kötü huylu değil. Ama huyu ne olursa olsun ağrı yapıyor. Ve hep gece yarısı uyandırıyor. Ağrı kesiciye bağışıklık kazanıyorsun, ama ağrıya neden kazanamıyorsun?

Öğle arası şarap içmek belki de o kadar parlak bir fikir değildi. Merve çikolata almaya gidelim mi? Uykum açılır belki çikolata yersem.
Şarap iyi geldi bana ama.
Benim uykum var Merve. Ruhum uyuyor.

Gece ay tutulması var. Lö Pınarım bu sefer dolunayı ve tutulmayı birlikte seyredelim, son birkaç günde başımıza gelen her kötü şey için aya bakıp acımadı ki diyelim.

Maçka parkında acımadı kiii diye bağıran iki deli. Sehr schön!!!!!

yağmur

2011-06-13T17:04:00.000+03:00

Bir antidepresan olarak la macchina fotografia.

Özlediğim bir şey var bugün, yağmurito di brüksello!! Sabah benzer bir yağmur altında ıslandım ama o sayılmaz. Yanında kruvasan ve Johnny Cash olmayan yağmuru napayım ben...

Bu da bugünün şarkısı olsun bari, Meksikalardan sıkıntısını paylaşan Michael'ın tercihi... Notalar yağmur gibi değil mi sahi? Damlamıyor mu serin serin?

madison square

2011-06-13T15:23:00.000+03:00

"Sahne arkasında sırasını beklerken Maria Callas'ın muhteşem performansına tanık olmuştu. O da bir tanrıçaydı. Kendisi gibi. Callas, Carmen'den Habanera ve Seguidilla'yı o kadar kendinden geçerek söylemişti ki Marilyn, onun o orospu çocuğu Aristoteles Onassis'e ne kadar aşık olduğunu anlamıştı. Callas'la göz göze geldiğinde hüzünleri ve yalnızlıkları hakkında çok şey konuşmuş kadar oldular."

gülüş.

2011-06-13T15:00:00.001+03:00

Güzel gülen insanlara zaafım var. Mesela soğuk mavi gözlerin sıcak mavi olma olasılığına. Evet, güzel gülen biri lazım bana. Guillaume Canet gibi. Oh yes!!

Not: Teenage blogu gibi oldu biliyorum yandaki Guillaume ile. Dahası Guillaume'un blogu gibi oldu ama bu aralar güzel gülebilen insan karaborsa. Keyfim yerine gelsin diye...